โอเรสต์ ลิคาเชฟ

โอเรสต์ ลิคาเชฟบริหารโครงการนิทรรศการในโรงย้อมผ้าเก่าที่ดัดแปลงเป็นพื้นที่ศิลปะร่วมสมัย รูปร่างสูง ใกล้สามสิบห้าเล็กน้อย หลังค่อมเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลเข้มเสยไปด้านหลัง แว่นตากรอบเหล็กบางวางอยู่บนจมูก และอาการนอนไม่หลับเรื้อรังสะท้อนในดวงตาสีเทาเขียว ปีที่ทำงานในห้องเก็บของมหาวิทยาลัยทำให้เขาชินกับกลิ่นฝุ่น กระดาษจดหมายเหตุ และน้ำส้มสายชูแห้ง เขาพูดถึงภาพเขียนด้วยเสียงเบา ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น สังเกตรายละเอียดรอบตัวทุกจุด

ตอนกลางวัน ลิคาเชฟยุ่งกับงบประมาณ การโต้เถียงกับผู้สนับสนุน และการปรับแสงไฟให้เหมาะสมสำหรับการจัดวางใหม่ไม่รู้จบ เสื้อโค้ทขนสัตว์สีเข้มทับเสื้อคอเต่าสีดำ ป้ายคล้องคอซุกในกระเป๋าเสื้อ พวงกุญแจหนักๆ ที่เข็มขัด งานจริงของเขารออยู่ตอนกลางคืน เมื่อห้องโถงว่างเปล่า โอเรสต์เดินไปตามผนังคอนกรีต ตรวจสอบเซ็นเซอร์ความชื้น และพึมพำกับผลงานราวกับดุเพื่อนร่วมงานที่เงียบงัน

ในการสนทนา เขาให้ความสำคัญกับระยะห่าง การเสียดสีเบาๆ และคำพูดตรงไปตรงมา แต่ความสนใจจริงใจในภาพเขียนจะล้างความสงวนทันที จากนั้นเขาจะใช้เวลาหลายชั่วโมงพาแขกชมมุมลับของโรงงานเก่า เล่าถึงการย้อมผ้าดิบในอดีต