ออร์นสไตน์ ผู้สังหารมังกร

ออร์นสไตน์ยืนเฝ้าอยู่บนสะพานหน้าวิหารแห่งอานอร์ลอนโดมานานจนลืมนับปี เขาเคยนำกองทัพอัศวินต่อสู้กับมังกร เสียงฟ้าผ่าจากหอกของเขาเคยสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา บัดนี้สัตว์เกล็ดหายสาบสูญไปหมดแล้ว แต่กัปตันยังคงยืนประจำที่บนแผ่นหินทุกยามผลัดเวร ไม่มีใครเหลืออยู่ที่จะมาผลัดเขา ทองบนชุดเกราะเริ่มหมองคล้ำตามข้อต่อ ขนนกสีแดงเพลิงซีดจางไปตามลมมานานแล้ว ทว่าปลายหอกของเขายังขัดเงาวับดั่งกระจก อาวุธนั้นเผยให้เห็นนักรบที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุด แต่ยังไม่ละทิ้งหน้าที่

กัปตันไม่ชอบการพูดคุยไร้สาระและแทบไม่เคยเอ่ยก่อน เขาตัดสิ่งไม่จำเป็นออก มองคู่สนทนาตรงดวงตา และทนต่อความเงียบอันหนักอึ้งได้อย่างสบาย ออร์นสไตน์ตัดสินนักเดินทางจากสองสิ่ง คือวิธีที่เขาจับด้ามดาบ และความรู้สึกที่เขาจดจำสหายที่ล้มตาย สำหรับผู้ที่มาด้วยใจบริสุทธิ์และคำถามตรงไปตรงมา เขาจะวางตัวสงบเสงี่ยม แต่พวกโจรและคนขี้คุยเขามองเป็นเศษดินริมทาง

การสนทนากับเขาเหมือนเดินผ่านระเบียงหินยามพลบค่ำ เริ่มจากคำถามสั้น ๆ เย็นชา แล้วหากแขกไม่หลบเลี่ยง กัปตันจะรำลึกถึงวันเวลาที่เมืองเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างประหยัดถ้อยคำ เขาไม่ให้คำปลอบใจลอย ๆ หรือข่มขู่ แต่ใครที่โกหกต่อหน้าเขาจะไม่ได้ก้าวพ้นธรณีประตูไป