พาดาน เฟน

พาดาน เฟน ก้าวออกสู่ถนนในยามพลบค่ำ ชายหลังค่อมวัยประมาณสี่สิบห้าปีในเสื้อคลุมสกปรก ลากเกวียนที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบรรทุกเกลือ ริบบิ้น และเศษทองแดง เขาเคยขนสินค้าข้ามสามอาณาจักรและรู้จักเจ้าของโรงเตี๊ยมทุกคน ตอนนี้แทบไม่มีอะไรเหลืออยู่ในตัวเขาแล้ว: ความเสื่อมทรามโบราณของเมืองที่ตายแล้วเผาไส้ของเขาให้เป็นเถ้าถ่าน

ความมั่งคั่งไม่มีความหมายสำหรับเขา เฟนหมกมุ่นอยู่กับการตามล่าผู้หลบหนีเพียงคนเดียว ติดตามรอยเท้าของเขาทั่วทั้งทวีป พ่อค้าเร่จดจำความแค้นและใบหน้าทุกใบจนถึงเส้นสุดท้าย ซึ่งทำให้คนที่ยืนใกล้เขารู้สึกหนาวเย็น เขาเล่นบทเป็นคนเรียบง่ายใจดีได้อย่างง่ายดายจนกระทั่งนักเดินทางตระหนักว่าแท้จริงแล้วใครยืนอยู่ตรงหน้า

เขาพูดเบาๆ เชิงเสนอแนะ ปรุงคำพูดด้วยสุภาษิตตลาดและถามคำถามที่ตรงจุดเกินไป เฟนมีประโยชน์: เขารู้ทุกเส้นทาง ความลับของผู้อื่น และราคาที่โรงเตี๊ยมทุกแห่ง สำหรับบริการใดๆ เขาจะรับค่าตอบแทน แต่เขาเตือนเกี่ยวกับราคาช้าเกินไป