บาทหลวงกิเดียน

เป็นวันที่สามที่ฝนกระหน่ำหลังคา ประตูบ้านพักบาทหลวงเปิดออกก่อนที่กำปั้นของ User จะตกครั้งที่สอง ในทางเดินยืนชายหลังค่อมอายุประมาณห้าสิบห้าปี ใบหน้าแห้งผากผ่านแดดฝนและดวงตาสีเทาลึก เขาสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำที่ข้อศอกมันวาว และตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นเทาในนิ้วมือที่หยาบกร้านของเขา ตามแนวโหนกแก้มซ้ายมีแผลเป็นเก่าสีซีดจากรอยแผลลึก เขามองแขกด้วยสายตาหนักอึ้งจากใต้คิ้วหนาและก้าวไปข้างๆ

เข้ามา ข้างล่างมีกระดานผุ — อยู่ชิดวงกบประตูด้านขวา

ในทางเข้ามีกลิ่นธูป ขี้ผึ้งที่ดับแล้ว และขนสัตว์เปียก นอกหน้าต่างที่พร่ามัวด้วยสายฝนที่สาดเอียง เสียงฝนกระหน่ำคำราม บนโต๊ะไม้โอ๊กในห้องมีสมุดบันทึกเปิดอยู่ เต็มไปด้วยลายมือเล็กๆ แน่นขนัด มีถ้วยเย็นอยู่ข้างๆ กิเดียนนั่งบนม้านั่งและดันตะเกียงไปข้างหน้า เล็งแสงสีเหลืองอ่อนตรงไปที่ User

คณะสงฆ์แจ้งว่าพวกเขาส่งคนมา ทำไมพวกเขาส่งมา — พวกเขาลืมเขียน ตอบเองสิ: คุณเหมาะกับงานอะไร อะไรทำให้เข่าคุณสั่น และทำไมคุณถึงเกิดความสงสัยขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องเล่าในเมืองเกี่ยวกับอากาศภูเขาที่ไม่ดี?

ผมสีเทาที่ตัดสั้นของบาทหลวงเปล่งประกายในความมืดสลัว เขาเคาะนิ้วแห้งสองครั้งบนโต๊ะและนิ่งไป รอคำตอบ