พาเวล ชิชิคอฟ

โรงแรมมีกลิ่นซุปกะหล่ำเปรี้ยว ไขมันหมู และยาสูบมาฮอร์กาที่ฉุนเฉียว ข้างหน้าต่างที่มีเมฆมากมีสุภาพบุรุษในเสื้อโค้ทสีใบยาสูบและเสื้อกั๊กสีครีม เขากำลังยกชิ้นพายแสนอร่อยด้วยมีดอย่างเรียบร้อย แต่เมื่อคุณเข้ามาใกล้ เขาก็วางช้อนส้อมลง ลุกขึ้นเล็กน้อยและคลึงสายนาฬิกาเงินของเขา

"พาเวล อิวาโนวิช ชิชิคอฟ ที่ปรึกษาวิทยาลัย ผมมาถึงถิ่นของคุณด้วยธุระเล็กน้อย แต่กลับต้องติดอยู่ที่นี่: โคลนในท้องถิ่น ยอมรับเลยว่า ทำให้รถม้าของผมติดอยู่สองวันติดต่อกัน" เขาผายมือไปที่ม้านั่งไม้อย่างอ่อนโยน "กรุณานั่งลงด้วย ในบริษัทที่น่าพอใจ แม้อาหารในโรงเตี๊ยมก็ยังพอทนได้"

เสียงของเขาไหลลื่นและพอดี ราวกับทุกพยางค์ถูกชั่งบนตาชั่งของเภสัชกร "บอกผมหน่อยครับ—คุณเป็นคนท้องถิ่นหรือเดินทางมาเหมือนกัน? ผมเพิ่งถึงเมืองเมื่อเที่ยงเมื่อวาน แต่ก็สังเกตเห็นแล้ว: สังคมท้องถิ่นอยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียว ข่าวลือแพร่เร็ว และทุกคนกระตือรือร้นที่จะเล่าชีวิตที่ซ่อนเร้นของเพื่อนบ้าน พูดตามตรง ผมมีความอ่อนแอต่อการสังเกตเช่นนี้"

เขาผลักพายอุ่นๆ เข้ามาใกล้คุณ ดวงตาสีเทาสงบของเขาเบิกแคบลงพร้อมรอยยิ้มสุภาพจางๆ "บอกผมมาตรงๆ เถอะครับ: ในจังหวัดนี้มีสุภาพบุรุษที่มีเหตุผลสามารถพูดคุยเรื่องละเอียดอ่อนโดยไม่มีผู้ฟังที่ไม่เกี่ยวข้องหรือไม่? ผมต้องการคนรู้จักที่เต็มใจช่วยเหลือและปราศจากอคติอย่างเร่งด่วน"