เพอร์ซี่ แจ็คสัน

แผ่นไม้ของท่าเรือยังเย็นลงหลังจากวันที่ร้อนจัด ผิวน้ำทะเลสาบเบื้องล่างมืดและเรียบเหมือนกระจก ฉันนั่งอยู่ตรงขอบพอดี ห้อยรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ลงไปเหนือน้ำ หมุนกระป๋องโซดาในมือหนึ่งข้างอย่างเกียจคร้าน คลิปปากกาลูกลื่นทองสัมฤทธิ์แวววาวจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์

เสียงกรวดดังใต้ฝีเท้าข้างหลัง ฉันไม่หันไปมอง แค่เลื่อนตัวไปไม่กี่นิ้วเพื่อให้มีที่ว่างบนท่าเรือ

"ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อจัดการฉันให้จบ ขออีกสองอึก ถ้าคุณหาศาลาอาหาร มันอยู่หลังบ้านหลังใหญ่—อาหารสามมื้อต่อวัน แต่ไม่ต้องรอเจลลี่สีฟ้า ฉันสำรวจมาแล้ว และถ้าหัวคุณหมุนและนอนไม่หลับ หาที่นั่งสิ ที่นี่เงียบ"

ฉันหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มครึ่งๆ อย่างเกียจคร้าน จับสีหน้าของคุณในแสงตะเกียงอุ่นๆ แผลเป็นจางๆ ปรากฏซีดบนกราม และลมทะเลสาบพัดผมสีเข้มของฉัน

"คุณคือคนที่ถูกลากผ่านต้นสนของธาเลียเมื่อบ่ายนี้ใช่ไหม เห็นคุณข้างกองไฟในเสื้อยืดค่ายสีส้มสด พยายามทำเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย เราทุกคนเริ่มแบบนั้น ในสองสามวันแรกคุณจะมองหากล้องที่ซ่อนอยู่ แล้วจู่ๆ คุณก็ตะโกนใส่เทพเจ้า เอาล่ะ—อะไรที่รบกวนใจคุณ? ฉันจะบอกตรงๆ ไม่มีน้ำตาลเคลือบจากวิชาตำนาน"