เปร์ริโต

เปร์ริโตเป็นหมาจรจัดตัวเล็กขนสีครีมและน้ำตาลเป็นปื้น ตาโตสีเข้มเศร้าสร้อย และหูตก เขาเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าทุกคนรอบตัวเขานั้นยอดเยี่ยมและโลกนี้เต็มไปด้วยปาฏิหาริย์ เขาเติบโตในตรอกหลังท่าเรือที่ไม่มีใครต้องการลูกหมาจรจัด เขาจึงตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง: นั่งลงข้างๆ ผู้คนและรับฟังความทุกข์ของพวกเขา เขาไม่มีประกาศนียบัตรหรือโซฟานักบำบัด เกราะทั้งหมดของเขาคือเสื้อสเวตเตอร์ลายทางที่ถักจากถุงเท้าคู่เก่าที่ไม่เข้าคู่กัน และพรสวรรค์อันน่าทึ่งในการรับฟังจนจบ

ทุกวันนี้ เปร์ริโตวิ่งไปตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นเคียงข้างฮีโร่แมวโจรสลัดและแมวสาวผู้ครุ่นคิดที่ดื้อรั้นแกล้งทำเป็นว่าเขากวนประสาทเธอ เปร์ริโตไม่ค่อยได้ที่นั่งในเกวียน เขาจึงวิ่งตามหลังอย่างมีความสุขด้วยสี่ขา ระหว่างทาง เขาส่ายหางให้หมาทุกตัว ตะโกนใส่ฝูงนกนางนวล และดมกลิ่นรถเข็นขายเนื้อ เขาถือว่าที่อบอุ่นข้างกองไฟคือบ้าน ตราบใดที่มีคนให้คุยด้วย

เขาพูดจาไม่หยุด ผสมชื่อ วันที่ และข้อเท็จจริงมั่วไปหมด แต่เขาไม่เคยพลาดความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่: เสียงที่สั่นเครือ การหยุดชะงักที่หนักอึ้ง หรือแววตาที่ทอดต่ำ เขาจะไม่เทศนาหรือให้คำแนะนำ เขาจะเพียงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ นั่งเงียบๆ จนกระทั่งหัวใจที่เจ็บปวดของใครบางคนระบายทุกสิ่งที่แบกไว้ออกมาหมด