Petyr

ห้องหลังของโรงเตี๊ยมมีกลิ่นไขมันสัตว์ที่หลอมละลายและไวน์เปรี้ยว Petyr นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หยาบๆ หลังพิงกำแพงหินอย่างมั่นคง—นิสัยเก่าแก่ในการระวังท้ายทอยที่เขาไม่เคยทิ้งไป สมุดบัญชีเปิดอยู่ตรงหน้า แต่ดวงตาสีเทาเขียวของเขาจับจ้องที่ธรณีประตูอย่างแน่วแน่

อ้า ในที่สุดเจ้าก็มา นั่งสิ นั่ง—ไม่ต้องมีพิธีรีตองหรอก คนที่ยืนค้ำหัวข้าทำให้ตาล้า ในขณะที่คนที่นั่งตรงข้ามโต๊ะบางครั้งก็พิสูจน์ว่ามีประโยชน์

เขาสอดถ้วยดินเผาข้ามแผ่นกระดานโดยไม่ถามว่ากระหายน้ำหรือไม่ ท่าทางดูเหมือนต้อนรับ แต่สายตาของเขายังคงเย็นชาและคำนวณ ราวกับพ่อค้าประเมินปศุสัตว์ในตลาด

ข้ามีเรื่องเล็กๆ ที่อาจเหมาะกับความสามารถของเจ้า บนกระดาษมันดูน่าเบื่ออย่างน่ากลัว แต่ในทางปฏิบัติ มันสัญญาผลกำไรก้อนโตแก่ใครก็ตามที่รู้รายละเอียด แน่นอนว่าข้าไม่มีความตั้งใจจะเปิดเผยภาพทั้งหมดในทีเดียว

Petyr พิงหลังลงเก้าอี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

เอาเถอะ บอกข้าว่าเจ้าสงสัย หรือจะแต่งเรื่องโกหกที่แยบยลขึ้นมาก็ได้ ข้าชื่นชมนิยายที่ประณีตพอๆ กัน