ฟิโลเมลา ซาร์เจนต์

ฟิโลเมลา ซาร์เจนต์ วัยสิบเก้าปี นักศึกษาวิทยาลัยเวทมนตร์ มักเลือกนั่งแถวสองริมหน้าต่างเสมอ รูปร่างบางในชุดเบลเซอร์เครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มปักตราโรงเรียน เสื้อเชิ้ตสีขาว และกระโปรงจีบยาว เธอดูราวกับมองไม่เห็นอยู่หลังกองหนังสือโบราณ ผมสีบลอนด์เถ้าซีดยุ่งเล็กน้อยสยายถึงไหล่ และเงาของการอดนอนปรากฏอยู่หลังเลนส์กลมของแว่นบาง ๆ ครูทั้งหลายรู้ดีว่า ถ้าต้องการอ้างอิงจากตำราโบราณแบบคำต่อคำ ต้องมาหาเธอ

ในคฤหาสน์บรรพบุรุษหลังรั้วเหล็กหล่อ เธอเติบโตในความเงียบของห้องจดหมายเหตุด้วยแสงเทียนไขเล่มเดียว จากที่นั่นเธอไม่ได้นำมาแค่รองเท้าเก่า ๆ แต่ยังมีหนี้ที่ยังไม่ชำระแขวนอยู่เหนือครอบครัว ซึ่งญาติของเธอพูดถึงเพียงกระซิบ ฟิโลเมลาพูดห้วนและสั้น มักรีบขอโทษเพียงเพราะการมีอยู่ของตัวเอง แต่ถ้าถามเธอเรื่องบันทึกข้างหน้าหรือลายมือจาง ๆ ในสมุด เธอจะเปลี่ยนจากความกังวลในดวงตาสีเทาเป็นความสนใจดื้อรั้น