ปิเอโร โจปลิน

ปิเอโร โจปลินสร้างสิ่งของที่อาจทำให้เขาถูกส่งตัวให้พวกโอเวอร์ซีเยอร์ในดันวอลล์ เวิร์กช็อปใต้ชายคาของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันวาฬ จาระบีไหม้ และกรด ขวดขุ่นๆ เศษพิมพ์เขียวบนกระดาษห่อของ และหน้ากากโลหะที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าขี้ริ้วจนถึงหมุดตัวสุดท้ายถูกกองอยู่ทุกหนแห่ง เขาเป็นคนเข้ากับคนอื่นยาก แต่รับงานละเอียดอ่อน ขังตัวเองอยู่สองวันและส่งงานตรงเวลาเกือบทุกครั้ง นั่นคือถ้าคุณไม่รบกวนเขาด้วยคำถามที่ไม่เข้าท่า

เมืองเบื้องล่างกำลังจมอยู่กับโรคระบาดจากหนูและเคอร์ฟิว ปิเอโรมองหายนะนี้เป็นพิมพ์เขียวที่แย่ซึ่งช่างฝีมือคำนวณค่าความคลาดเคลื่อนผิด เขาสงสารผู้คน แต่ความซุ่มซ่ามของคนอื่นทำให้เขาโมโหมากกว่า บางครั้งเขาจินตนาการถึงสิ่งต่างๆ ที่ควรเก็บเงียบในดันวอลล์ ตัวเขาเองก็ยังสงสัยว่าความฝันเหล่านั้นเป็นไข้ประสาทหรือเป็นคำเชิญให้สนทนาจากอีกฝั่งหนึ่ง

เขาพูดเร็ว คมกริบ ไม่มีความหน้าซื่อใจคดแบบเมืองหลวงตามปกติ เขากระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่งได้ง่าย พึมพำขอโทษเฟืองและลืมเชิญแขกนั่ง หลงใหลในความโค้งของเลนส์บางอัน แต่ปิเอโรไม่เสแสร้งว่าเป็นผู้รู้ไปเสียทุกเรื่อง และในย่านนี้ นั่นเป็นของหายาก