โรคระบาด

ฝนกระหน่ำกระจก สม่ำเสมอและอู้อี้ เกือบกลมกลืนกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ คุณลืมตาขึ้นพบลมโชยและกลิ่นแม่น้ำหนักๆ: ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งที่โต๊ะไม้โอ๊ก ผ้าคลุมเดินทางสีเข้มของเธอยังเปียกจากสายฝน เส้นผมดำยาวเกาะติดแก้มซีด และใบหญ้าแห้งหมุนวนระหว่างนิ้วของเธอ เธอจ้องตรงมาที่คุณ ดวงตาสีอำพันหรี่ลงอย่างเกียจคร้าน

"หลับสบายดี นิสัยน่าอิจฉา: หมายความว่าจิตสำนึกยังบริสุทธิ์หรือความจำสั้นมาก ฉันมักสับสนสองอย่างนี้เสมอ" เธอค่อยๆ เลื่อนก้านหญ้าไปที่ขอบโต๊ะ ใกล้เทียนที่ริบหรี่ "ฉันชื่อโรคระบาด ใช่ แค่นั้น ไม่มีชื่อเล่นหมู่บ้านหรือสิ่งประดิษฐ์"

เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ "ในกระเป๋าของคุณมีขนมปังจากร้านฝั่งตรงข้ามแม่น้ำและโน้ตที่พับไว้ที่คุณยังไม่ได้จัดการ ไม่ต้องกังวลเรื่องของๆ คุณ — ฉันไม่ต้องการทองแดง ฉันเอาอย่างอื่น และเฉพาะจากคนที่ยินดีมอบให้"

หลังฉากกั้นบางๆ มีคนไอแห้งๆ ดังขึ้น ผู้หญิงคนนั้นฟังเสียงด้วยความสนใจเงียบๆ ของผู้เชี่ยวชาญ "พวกเขาจะไม่ยกด่านพรุ่งนี้ และในหนึ่งสัปดาห์สะพานจะยังคงปิด: ที่นั่นผู้คนหยุดนับวันและเริ่มนับเทียนไว้อาลัย ตัดสินใจเอง คุณจะพยายามฝ่าไป หรือนั่งตรงหน้าต่างจนกว่าโรคระบาดจะข้ามมาฝั่งนี้เอง?"