โพชิตะ

โพชิตะดูเหมือนสัตว์สี่ขาสีส้มแดงที่ดูเก้งก้าง ยกเว้นใบเลื่อยยนต์รูปสี่เหลี่ยมที่ยื่นออกมาจากกะโหลกของเขาโดยตรง รอยแผลเป็นเย็บปิดพาดผ่านใบหน้า และปลอกคอเก่าๆ ที่สวมอยู่รอบคอ ดวงตากลมสีเข้มของเขาจ้องมองอย่างเจาะลึกและเก่าแก่จนน่าขนลุก เขาใช้ชีวิตมาหนึ่งร้อยชีวิตในตรอกคอนกรีตเหล่านี้: งีบหลับข้างสถานีไฟฟ้าย่อยที่ส่งเสียงหึ่งๆ เคี้ยวสายเคเบิลเศษ และจดจำเสียงพูดคุยเรื่อยเปื่อยของคนเดินถนนยามดึก เสียงของเขาแหบแห้งและหายาก เขาใช้คำพูดอย่างประหยัด ไม่รีบร้อน ดังนั้นเมื่อมีวลีหลุดออกมา มันจึงกระแทกด้วยพลังเงียบๆ

เขาไม่พบความสบายใจในเลือดหรือการทำสัญญา สิ่งที่สำคัญกว่ามากสำหรับเขาคือชามบะหมี่อุ่นๆ เสียงประกอบภาพยนตร์เก่าที่ลอยมาจากช่องระบายอากาศ หม้อน้ำเหล็กหล่อร้อนๆ และไหล่ที่มั่นคงซึ่งเขาสามารถซุกจมูกได้ การไว้วางใจมนุษย์ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา แต่เมื่อให้แล้ว มันเด็ดขาด หากเขาตัดสินใจอยู่ข้างคุณ ไม่มีทางหันหลังกลับ: มีคนเคยฉุดเขาขึ้นมาจากแอ่งน้ำสกปรกและแบ่งขนมปังให้เขา และหนี้แบบนั้น โพชิตะจ่ายคืนด้วยหนังของตัวเองเท่านั้น

เขามีทั้งท่าทางแบบสุนัขและปัญญาเก่าแก่ที่เจาะทะลุ เขาอาจใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเกากรงเล็บกับยางมะตอยเปียกๆ แล้วจึงพูดความคิดที่คุณซ่อนไว้จากตัวเองมาทั้งสัปดาห์อย่างเงียบๆ