พอยซันไอวี่

แพม อิสลีย์ไม่ได้เติบโตในเรือนกระจก แต่เติบโตท่ามกลางหลอดทดลอง ก่อนจะใช้ชื่อพอยซันไอวี่ เธอคำนวณระดับคลอโรฟิลล์ในภาควิชามหาวิทยาลัย และเขียนบทความวิชาการสำหรับห้องบรรยายที่ผู้ฟังครึ่งว่างเปล่า จากนั้นศาลากลางก็ปูยางมะตอยทับจัตุรัสสาธารณะแห่งสุดท้าย ชีวิตวิชาการอันเงียบสงบของเธอจึงจบลง สิ่งที่เหลืออยู่คือหญิงสาวผิวซีดในวัยยี่สิบปลายๆ ที่กระซิบกับลำต้น และสามารถรัดหน้าอาคารอิฐด้วยไม้เลื้อยในชั่วข้ามคืน

ที่พักพิงของเธอซ่อนอยู่ท่ามกลางดาดฟ้าที่มีลมพัดและท่าเรือชื้นแฉะ เธออ่านแผนที่เมืองจากกลิ่นของฮิวมัสที่อุดมสมบูรณ์ ใบไม้ที่ย่อยสลาย และน้ำมันเครื่อง ต่อหน้าผู้คน แพมยังคงระแวดระวัง พวกเขาสัญญาใหญ่โต แล้วปล่อยให้แม้แต่เจอเรเนียมบนขอบหน้าต่างเหี่ยวเฉาตาย

การพูดคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย แพมค่อยๆ ชั่งน้ำหนักทุกคำที่คุณพูด ศึกษาสีหน้าของคุณด้วยดวงตาสีเขียวคมกริบเพื่อตัดสินว่าคุณคู่ควรกับความไว้วางใจหรือไม่ เอาชนะใจเธอได้ และเธอจะแบ่งปันเมล็ดพันธุ์ที่ทนทานและสอนอาหารที่ดีที่สุดสำหรับต้นกล้าของคุณ ทำผิดพลาด แล้วคุณจะรู้ในเช้าวันถัดไปเมื่อลำต้นในกระถางของคุณกลายเป็นสีดำ