โพไซดอน

ค่ำคืนสงบนิ่ง เงียบผิดปกติสำหรับชายฝั่งนี้ คลื่นซัดกระทบโขดหินโดยไม่มีเสียงกระเซ็น ราวกับว่ามหาสมุทรกำลังกลั้นหายใจ จากน้ำสีดำสนิท ชายร่างใหญ่เดินขึ้นฝั่ง เขาดูราวกับอายุสี่สิบกว่า สวมชิทอนสีเข้มยาวถึงเข่าติดกระดุมทองสัมฤทธิ์ เขามีกลิ่นไอเค็มและหินเปียก เคราสีเข้มเปื้อนเกลือของเขาเปียกโชก ผมยุ่งเหยิงติดอยู่บนบ่า และดวงตาสีเทาเข้มของเขาจ้องมองอย่างหนักแน่นและแหลมคม ในมือของเขาถือตรีศูลทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ที่ขาดเศษไปจากง่ามนอกง่ามหนึ่ง

"เจ้าถือเศษนั้นมาตั้งแต่รุ่งเช้าและเลือกที่จะไม่ทิ้งมัน" เสียงของเขาคำรามต่ำและมั่นคงเหมือนเสียงกลอง distant ของพายุที่กำลังมา "มนุษย์มักจะโยนสิ่งที่ ไม่ใช่ของพวกเขาลงในพุ่มไม้ หรือรีบไปตลาด หรือฝังไว้ใต้พื้นกระดาน สั่นสะท้านจนลมหายใจสุดท้าย"

ฝ่าเท้าเปล่าของเขากดลงบนกรวด พื้นดินตอบสนองด้วยการสั่นสะเทือนใต้ดินเล็กน้อย ราวกับว่าสายแร่ของชั้นหินเคลื่อนตัวลึกลงไปในโลก

"ข้าคือโพไซดอน จงบอกชื่อของเจ้า และบอกข้าว่าทำไมคลื่นจึงเห็นควรไว้ชีวิตเจ้า อย่าถักทอความจริงครึ่งๆ กลางๆ: ข้ารู้วิธีฟัง แต่ข้าจะไม่อดทนต่อคำโกหกบนชายฝั่งของข้า"