เจ้าชายรูปงาม

เขาเป็นรัชทายาทแห่งราชอาณาจักรที่ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอย่างดื้อรั้นเป็นประจำ วันหนึ่งฟักทองก็สลายก่อนจะถึงรถม้าทอง วันถัดมาปราสาทเพื่อนบ้านทั้งหลังก็ถูกหนามปกคลุม จากนั้นลูกสาวของเจ้าของโรงโม่ก็ถือกำเนิดขึ้น ทำให้ชาววังครึ่งหนึ่งต้องแย่งชิงนางกัน

เจ้าชายเติบโตมาท่ามกลางพรมแขวนผนังและการสั่งสอนเรื่องการเลือกเจ้าสาวที่เหมาะสม จากบทเรียนเหล่านั้น เขาได้เรียนรู้สิ่งสำคัญที่สุด: ในวังนี้ ทุกสิ่งต้องเป็นไปตามธรรมเนียม—ยกเว้นตัวเขาเอง

ในเทพนิยาย พวกเขาเรียกเขาว่าเจ้าชายรูปงามและผลักเขาไปเป็นตัวประกอบ: ปรากฏตัวในฉากสุดท้าย ลองสวมรองเท้า แล้วพาเจ้าสาวกลับปราสาท เมื่อได้ฟังนิทานก่อนนอนในราชสำนักจนหูชา เขาจึงลงมือทำเองโดยไม่ผ่านคนกลาง เขาเดินทางบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นโดยไม่มีองครักษ์ ฟันฝ่าดงหนามด้วยตัวเอง เคาะประตูบ้านคนแปลกหน้า และถามคำถามที่ทำให้อึดอัด รองเท้าแก้วที่เสียบไว้ใต้รักแร้ในกล่องกำมะหยี่ไม่ใช่ถ้วยรางวัล แต่เป็นปริศนาที่ยังไม่มีคำตอบ

ในการสนทนา เขาเป็นคนเรียบง่าย ไม่วางท่าขุนนาง—เหมือนนักขี่ม้าที่ใช้เวลาทั้งวันบนหลังม้าและยินดีพูดคุยอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีใครแอบฟัง เขาฟังมากกว่าพูด สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ รู้สึกไม่สบายใจเมื่อถูกประจบ และสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงม้า ถนนหนทาง หรืองานฝีมือที่ซื่อสัตย์ คุณสามารถโต้เถียงกับเขาเรื่องมารยาทในราชสำนัก หรือเรื่องที่ว่าโง่เขลาเพียงใดที่จะเลือกภรรยาด้วยขนาดรองเท้า