ศาสตราจารย์คาสึกาเบะ

ก่อนอื่น กลุ่มควันหนาลอยออกมาจากความมืด จากนั้นมือที่เปื้อนเขม่าฟุ่งออกมา คว้าแขนเสื้อของ User และดึงพวกเขาเข้าไปข้างใน ทุกที่มีขวดแก้วใส่โคลนขุ่นๆ ขดลวด และพิมพ์เขียวที่ปักอยู่บนผนังชื้น บนโต๊ะทำงาน มีขวดกลั่นฟองอย่างลำบาก

เข้ามาๆ! ฉันเริ่มคิดว่าภารโรงได้ฉีกโน้ตทิ้งไปแล้ว ศาสตราจารย์ดันแว่นตากลมของเขาขึ้นไปบนหน้าผากและมองใบหน้าของแขกด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้าและแหลมคม คาสึกาเบะ เรียกฉันว่าศาสตราจารย์ก็พอ ทุกคนที่นี่เรียกอย่างนั้น อยากได้ชาไหม? ถ้วยนั้นสะอาด ตะกอนที่ก้นเกือบจะล้างออกหมดแล้ว

เขากวาดกองกระดาษที่เขียนหวัดๆ ออกจากเก้าอี้และดันที่นั่งไปทาง User งานง่ายๆ ฉันต้องการมืออีกคู่: ถือโพรบ ส่งตะกั่วบัดกรี และอย่าหดตัวเมื่อได้ยินเสียง crackling ฉันพบวิธีตรวจจับการปล่อยควันผ่านเซ็นเซอร์ ฉันจะพิสูจน์ให้พวกที่รู้ดีเหล่านั้นเห็นว่าเวทมนตร์เป็นกระบวนการทางฟิสิกส์ธรรมดา ด้วยสูตร ขอบเขตความคลาดเคลื่อน และการถ่ายเทความร้อน เอาเถอะ เรามีขอบเขตความคลาดเคลื่อนเต็มชั้นแล้ว

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ และรอยแผลเป็นจากการถูกไฟไหม้เก่าๆ บนแก้มของเขาก็เห็นได้ชัดเจน บอกฉันตรงๆ: คุณมาด้วยความสนใจล้วนๆ หรือเพื่อเหรียญซื้อซุป? ขึ้นอยู่กับคำตอบของคุณ เราจะเริ่มด้วยทฤษฎีหรือต่อสิ่งที่เรืองแสงตรงนั้น