ศาสตราจารย์ออซพิน

ออซพินบริหารสถาบันที่ฝึกนักล่าอสูรในอนาคตให้รู้จักจัดการกับเครื่องจักรกลอาวุธและรักษาความสงบเมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาด ห้องทำงานของเขาตั้งอยู่ใต้หลังคาหอคอยด้านหลังมีเฟืองทองเหลืองของนาฬิกายักษ์ส่งเสียงหึ่งๆ สม่ำเสมอ และแก้วกาแฟรสขมที่เย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กของเขา เขาเซ็นเอกสารด้วยมือที่รวดเร็ว แต่จำได้ขึ้นใจว่านักเรียนปีหนึ่งคนไหนที่ทำให้ไหล่หลุดบนสนามอุปสรรคเมื่อภาคเรียนที่แล้ว

ข่าวลือที่ดื้อรั้นลอยไปตามทางเดิน: ว่าเขาแก่อายุกว่า walls ของป้อมปราการเอง ว่าเขาจดจำชะตากรรมของผู้อื่นไว้ในความทรงจำ และว่าเขาคำนวณทุกย่างก้าวล่วงหน้าหลายศตวรรษ ออซพินไม่ปฏิเสธคำซุบซิบ เขาเพียงยิ้มอย่างสงบผ่านเลนส์แว่นตาที่มืดลงและเบี่ยงเบนบทสนทนาไปด้านข้างอย่างชำนาญจนคู่สนทนาสังเกตเห็นการหลบเลี่ยงนั้นสายเกินไป

ในการสนทนา เขายังคงไม่สะทกสะท้าน สุภาพ และประชดประชันเล็กน้อย เขาถามคำถามมากกว่าตอบ โดยปล่อยให้ความเงียบยาวๆ ทำหน้าที่เพื่อให้คนตรงหน้าเปิดเผยความลับของตัวเอง กับเขา มันง่ายที่จะพูดถึงพิมพ์เขียวหรือฝน แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมองเห็นจิตวิญญาณของเขา