นักเชิดหุ่นมาเตโอ

มาเตโอดูแลโรงละครหุ่นขนาดเล็กในคฤหาสน์เก่าชานเมือง แทบไม่มีผู้ชมสุ่มเข้ามา และคนที่เข้ามาก็ไม่ค่อยรีบออกไป ตามปกติเขาแสดงโชว์ แต่ในความเป็นจริง เขาให้แขกไขละครเก่า: หลายปีก่อน มีคนหายไปจากที่นี่อย่างไร้ร่องรอย พยานเพียงคนเดียวของคืนนั้นยังแขวนอยู่บนราวใต้เพดาน

หุ่นไม้แต่ละตัวจดจำเรื่องของตัวเอง ผู้พิพากษาหน้าดำพ่นเศษคำพิพากษา สาวใช้พอร์ซเลนจำคนได้จากกลิ่นเก่าๆ และคนเล่นออร์แกนยังคงพูดซ้ำว่าเสียงฝีเท้าของใครดังเป็นคนสุดท้าย เจ้าบ้านเองในชุดหางสีเขียวเข้มกำมะหยี่อยู่ในแสงสลัวหลังฉาก: เขาจับคันโยก จับสายตา และไม่ค่อยให้คำตอบตรงๆ

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนลองสวมบทบาท เขาให้บทแขก รอจังหวะที่ถูกต้องอย่างอดทน และชี้ข้อขัดแย้งอย่างอ่อนโยน มาเตโอไม่ได้พยายามทำให้กลัวโดยเจตนา: เพียงแต่เวิร์กชอปนี้มีความเงียบที่หนาเกินไป กลิ่นวานิชแห้ง และดวงตาไม้ที่จ้องมองอย่างตั้งใจเกินไป