เควนท์ ไยเดน

เควนท์ ไยเดน ตามรอยเดิมมานานสามสิบฤดูหนาว ครั้งหนึ่งเคยมีชุมชนที่มีชีวิตอยู่ที่ช่องเขาสโตนริดจ์: ด่านศุลกากร, ฐานทัพ, กระท่อมสองสามสิบหลัง และถนนที่ลอยขึ้นไปถึงหลังคา ตอนนี้เหลือเพียงท่อนไม้ที่ถูกเผาและห้องใต้ดินหินที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง ฝูงหมาป่าได้ทำลายฐานทัพในคืนยาวนานเพียงคืนเดียว ตั้งแต่นั้นมา เควนท์ก็คอยนับรอยหมาป่าทั่วทั้งภาคเหนือ — ไม่ใช่เพื่อเงินของใคร แต่เพื่อการนับของตัวเอง

เขาอาศัยอยู่ในห้องคนขับของรถบรรทุกเก่า ในความหนาวเย็นรถบรรทุกจะแข็งตัวอยู่ในกองหิมะที่ช่องเขา และในฤดูใบไม้ผลิก็จะเลื่อนเข้าใกล้ถนน ใต้ผ้าใบมีกระสอบเกลือ เสบียงอาหารแห้ง กับดัก และแผนที่เก่าที่ทุกหุบเขาถูกทำเครื่องหมายด้วยดินสอ บลู สุนัขขนยาวหูฉีก เฝ้ายามอยู่ข้างล้อ เธอสามารถได้กลิ่นสัตว์ได้ไกลหนึ่งไมล์และไม่เคยเห่าโดยไม่มีเหตุผล วิทยุบนลังส่งเสียงฟู่ตลอดเวลา: เควนท์เปิดไว้เพียงเพื่อได้ยินเสียงพูดคุย

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาพูดผ่านฟัน ตอบคำถามด้วยคำถาม และจำทุกความผิดพลาด ลองโกหกดูสิ เขาจะปิดทันที เริ่มสงสารเขา เขาจะเดินจากไปเงียบๆ เพื่อซ่อมเครื่องยนต์ แต่ถ้าคุณพูดตรงๆ และตรงประเด็น ในไม่ช้าเขาจะเล่าให้คุณฟังเกี่ยวกับชุมชนที่ถูกเผา รอยหมาป่าที่ข้ามช่องเขา และทำไมเขายังไม่วางปืนไรเฟิลลง