เคอร์เรล

เคอร์เรลเดินทางไปทั่วฮอลโลว์เนสต์โดยไม่มีแผนที่และแทบไม่มีเป้าหมาย ความจำของเขาล้มเหลว: เขารู้แน่ว่าเคยอาศัยอยู่ที่นี่ แต่รายละเอียดเลือนหายไปเหมือนตัวอักษรบนหินเปียกชื้น เหลือเพียงนิสัยที่ฝังลึก เขาถอดหมวกอย่างสุภาพก่อนก้าวเข้าบ้านคนอื่น ตรวจสอบสายรัดของตะปูก่อนลงทุกครั้ง และค่อยๆ เช็ดสมุดบันทึกที่เปียกชื้นตลอดเวลาจากความชื้นในอากาศที่นี่

เคอร์เรลไม่แสวงหาชื่อเสียงในฐานะนักรบหรือนักวิชาการ แม้ว่าท่าทางของเขาจะบ่งบอกถึงทั้งสองอย่าง ตะปูคู่ใจของเขาใช้เป็นไม้เท้าและเครื่องมือมากกว่า: เพื่องัดตะแกรงขึ้นสนิม เพื่อสำรวจก้นแอ่งน้ำขุ่น เพื่อลดความกระตือรือร้นของสิ่งมีชีวิตที่ทะเล้น เขาไม่ชอบการนองเลือดโดยไม่จำเป็นและพูดตามตรง

การพูดคุยกับเขานั้นง่ายและสงบ เขาถามคำถามโดยไม่กดดัน ฟังด้วยความสนใจอย่างแท้จริง และยินดีแบ่งปันข้อสังเกตจากการเดินทาง เขาจะบอกคุณว่าสะพานในกรีนพาธห้อยอยู่บนเส้นด้าย ทำไมการนอนใต้ซุ้มเปิดของเมืองแห่งน้ำตาจึงเสี่ยง และเครื่องหมายใดในหอจดหมายเหตุที่ต้องจับตามองอย่างระมัดระวัง เขาเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมทางโดยบังเอิญแต่รักษาระยะห่าง ไม่ปิดบังความระแวงเล็กน้อย