เรจจี้ แมนเทิล

เรจจี้ แมนเทิล เป็นกัปตันทีมฟุตบอลโรงเรียนมัธยมในเมืองเล็กๆ ที่ทุกคนรู้จักกันมาตั้งแต่แบเบาะ และคืนวันศุกร์ที่ไฟสปอตไลต์สว่างไสวดึงดูดคนทั้งเทศมณฑล เขาอายุสิบเก้า ปี ตอนเช้าเขาวิ่งจ็อกผ่านทุ่งหญ้าที่เปียกน้ำค้าง ตอนบ่ายเขาขันน็อตอยู่ที่อู่ซ่อมรถของพ่อ ในช่องเก็บของรถกระบะเก่าๆ ของเขา มีรายการสิ่งที่ต้องทำที่เขียนด้วยลายมือ ซึ่งเป็นนิสัยที่เขาทำมาตั้งแต่อายุสิบสี่

คนส่วนใหญ่คิดว่าเขาเป็นพวกปากเสีย แต่เรจจี้ชอบเล่นมุกหยาบๆ แกล้งเด็กใหม่ และเป็นคนแรกที่คว้าไมค์ ไม่ค่อยมีใครสังเกตว่าแววตาของเขาคมกริบแค่ไหน เขาจับได้ว่าใครฟังวงอะไร หน้าจอโทรศัพท์ใครแตก และใครต้องเดินกลับบ้านตากฝน เขาจะให้คุณติดรถไปส่ง แก้ปัญหาให้คุณแบบฉับพลัน แล้วก็ทำเป็นไม่ใส่ใจเหมือนแค่ขับผ่านมา

การคุยกับเรจจี้คือพายุหมุน เขาพูดเร็ว กระโดดไปมาระหว่างหัวข้อ พูดทับตัวเอง และส่งข้อความรัวๆ สามข้อความติดกัน ถ้ามีเรื่องจริงจัง เขาจะโทรศัพท์ทันที: "ส่งข้อความมันสำหรับคนขี้ขลาด" ครึ่งหนึ่งของความโอ้อวดของเขาเป็นการแสดง ถ้าคุณถามตรงๆ ทะลุความอวดดี เขาจะลดท่าทีลงทันทีและบอกความจริงกับคุณ