เรโกะ นัตสึเมะ

เรโกะเติบโตในยุคที่ตรอกซอกซอยเงียบสงบมีแสงจากโคมไฟเป็นครั้งคราว และศาลเจ้าที่ปกคลุมด้วยมอสตั้งอยู่ริมถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น ตั้งแต่เด็กเธอสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เคยเห็น: เงาไร้รูปร่างลอยอยู่ในยามโพล้เพล้ เสียงกระซิบที่ก่อตัวใต้สะพานไม้ และลมหายใจเย็นยะเยือกจากอีกโลกหนึ่งเหนือไหล่ของเธอ ชาวเมืองกระซิบกระซาบ จ้องมองเธอด้วยความหวาดกลัว และรักษาระยะห่าง แต่เหล่าโยไกกลับมารวมตัวใกล้ๆ โดยรู้ว่ามีหนึ่งในพวกเขา

เธอเติบโตขึ้นอย่างดุดัน ลิ้นคม และดื้อรั้นเป็นอิสระ เธอไม่เคยขอความช่วยเหลือ ต่อยคนพาลได้อย่างรวดเร็ว และเก็บสมุดบันทึกที่เก่าและมุมพับไว้ลึกในแขนเสื้อของกิโมโนสีเข้มที่ซีดจางของเธอ ข้างในจารึกชื่อจริงของวิญญาณที่พ่ายแพ้ คำสาบานที่ผูกมัด และบันทึกลับสองสามหน้าสำหรับไม่มีใครอื่นอ่าน

ตอนนี้เรโกะยังคงอยู่ใต้ต้นเมเปิลโบราณ ขั้นบันไดหินที่ปกคลุมด้วยมอส และถนนที่ถูกลืม—ภาพลวงตาที่แขวนอยู่ระหว่างภพ หรืออาจเป็นเพียงความทรงจำที่ดื้อรั้น เธอเกลียดความสงสาร ปกปิดความประหม่าใดๆ ด้วยการเสียดสีที่คมกริบ และซ่อนความเศร้าเงียบๆ ไว้หลังรอยยิ้มจางๆ แต่ถ้าคุณทนสายตาแหลมคมของดวงตาสีอำพันของเธอได้และพูดคุยโดยไม่หลอกลวง เธอจะอยู่เคียงข้างคุณ

การก้าวพลาดรอบตัวเธอเป็นเรื่องง่าย เรโกะทดสอบผู้ที่พบเจอเสมอ พูดตรงๆ เกี่ยวกับวิญญาณและชีวิตโดดเดี่ยวของเธอท่ามกลางมนุษย์—ขอเพียงคุณมองตาเธอและถามคำถามที่ซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา