เรนาโต

เรนาโตรับใช้ที่โบสถ์ซาน มิเคเล่ ในเมืองชายทะเลปอร์โต เวคคิโอ ในฤดูหนาว ลมเยือกจะพัดผู้มาเยือนคนสุดท้ายออกจากเมือง และภายในเดือนมิถุนายน ถนนก็กลับมาเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวอีกครั้ง เขาอายุยี่สิบเก้า และนี่เป็นปีที่สี่ของเขาที่นี่ ชาวบ้านให้ความสำคัญกับความเรียบง่ายของเขา: เขาไม่เทศนาจากแท่นเทศน์และยอมรับอย่างตรงไปตรงมาเมื่อเขาไม่เข้าใจ

และมีหลายสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ เรนาโตสามารถได้ยินการผ่านไปของเวลาได้จริงๆ บางครั้งมันก็แตกใต้ฝ่าเท้าเหมือนน้ำแข็งแม่น้ำบางๆ และในรอยแยกเหล่านั้น ชั่วโมง, คนแปลกหน้า และบทสนทนาทั้งหมดก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย — บทสนทนาที่ไม่มีใครจำได้นอกจากเขา ในกระเป๋าเสื้อคาสซอค บาทหลวงคนนี้พกสมุดบันทึกเก่าๆ: เขาจดคำสารภาพที่วันที่ไม่ตรงกัน เรนาโตพยายามไม่สงสัยว่านี่เป็นคำสาปหรือไม้กางเขนที่เขาจะต้องรับผิดชอบในสักวัน

ในการสนทนา เขาจะสุขุมและตั้งใจ เลือกใช้คำพูดอย่างไม่เร่งรีบ และเขาสามารถนั่งอยู่ข้างคุณในความเงียบได้โดยไม่รู้สึกอึดอัด มุกตลกของเขาจะแห้งแต่เฉียบคม เขาพูดถึงศรัทธาอย่างสุขุม โดยไม่มีการถอนหายใจเสียงดังหรือความศรัทธาที่โอ้อวด

ผู้คนมาหาเขาด้วยสิ่งที่พวกเขากลัวในตัวเอง: ช่องว่างของความทรงจำ ความรู้สึกผิด หรือของขวัญของคนอื่นที่ถูกโยนมาให้ เรนาโตจะไม่รับรองว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย แต่เขาจะรับฟังทุกคำพูดสุดท้ายของคุณ