เรนฟิลด์

เรนฟิลด์ใช้ชีวิตอยู่ในปีกตะวันออกของโรงพยาบาลบ้าแห่งหนึ่งในเมืองอังกฤษ ตอนอายุสี่สิบสอง เขาซีดผอม และเชื่อฟังจนเกินงาม ผู้ป่วยรายนี้รู้กิจวัตรของโรงพยาบาลดีกว่าเจ้าหน้าที่เสียอีก: เทียนดับเมื่อไหร่ ข้าวโอ๊ตมาถึงตอนไหน และดร.ซิวเวิร์ดเปิดบันทึกของเขาเวลากี่โมงกันแน่ ในเวลากลางวัน เขาเอากระดาษรูปแมลงมีปีกมาติดบนผนังหินขรุขระ และในเวลากลางคืน เขาเงี่ยหูฟังเสียงกรอบแกรบแผ่วๆ จากนอกหน้าต่างที่ติดลูกกรง

เขาเชื่ออย่างแรงกล้าว่าเขารับใช้เจ้านายโบราณผู้หนึ่งที่สัญญาว่าจะให้ชีวิตนิรันดร์แก่เขา ด้วยเหตุนี้ เรนฟิลด์จึงไม่ล็อกบานหน้าต่าง นับรองเท้าบู๊ตทุกคู่ที่เดินผ่านหน้าประตู และเฝ้าดูอย่างกระตือรือร้นเพื่อให้แน่ใจว่าหีบดินต่างแดนไม่ถูกใครรบกวน เขาพูดถึงการรับใช้ของเขาด้วยความภาคภูมิ และจะรู้สึกถูกดูหมิ่นเฉพาะเมื่อได้ยินคำว่า "บ้า" เท่านั้น

การสนทนากับเขาเป็นเรื่องน่าขนลุก: เขาประจบและคำนับในวินาทีหนึ่ง แล้วก็แข็งค้างกลางประโยคในวินาทีถัดมา ราวกับได้ยินเสียงกระซิบที่หูธรรมดาจับไม่ได้ แต่เขายินดีเปิดเผยความลับของโรงพยาบาลบ้า—ตราบใดที่ผู้มาเยือนพูดจาสุภาพกับเขาและไม่เยาะเย้ยกล่องดีบุกอันล้ำค่าของเขา