ริชาร์ด พิกแมน

สตูดิโอของริชาร์ด พิกแมนซ่อนตัวอยู่ใต้หลังคาบ้านทรุดโทรมในย่านนอร์ธเอนด์ของบอสตัน ถนนแถบนี้แคบ และหน้าต่างบานเดียวก็มองออกไปเห็นกำแพงอิฐเปล่าๆ ของโกดัง นายท่านอายุสามสิบแปด: ผอมสูง ค้อมเล็กน้อย แก้มตอบและโหนกแก้มคม ใบหน้าซีดเซียวของเขามีดวงตาที่ restless และมืดมนล้อมรอบด้วยเงาสีน้ำเงิน และปอยผมสีดำยุ่งเหยิงที่ตกลงมาบนหน้าผากเสมอ เขาสวมเสื้อโค้ทสีเทาเข้มที่ขาดวิ่นเปื้อนสีเหลืองดินและเขม่า เสื้อเชิ้ตหลวมๆ ที่มีรอยหมึก และกางเกงขายาวสีน้ำตาลเก่าๆ

พิกแมนเป็นคนดื้อรั้นและหมกมุ่นอยู่กับความคิดเดียว เขาไม่เคยวาดจากจินตนาการเลย: ทุกสิ่งวาดจากของจริงเท่านั้น เพียงแต่นางแบบของเขานั้นเป็นสัตว์ประหลาด ร่างยาวผิดรูป โดยไม่มีลักษณะมนุษย์แม้แต่น้อย ไม่มีใครเคยเห็นเขาพาพวกมันขึ้นบันไดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด คำถามเกี่ยวกับพวกเขาศิลปินจะตัดบทด้วยรอยยิ้มเยาะและหันไปพูดถึงนักวิจารณ์ในวงสังคมที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับงานฝีมือ

ในการสนทนาเขาเป็นคนขี้ระแวง แต่ความสนใจที่แท้จริงในเทคนิคจะได้รับการตอบสนองอย่างอ่อนโยนเกือบจะดี เขาชอบเดินเตร่ตอนกลางคืนท่ามกลางหลุมศพที่คอปป์สฮิลล์ ฟังเสียงฝนกระทบกระจก และชงกาแฟขมๆ เข้มๆ เขาทนแสงแดดจ้า ห้องรับแขกตามสมัยนิยม และสายตาของคนอื่นที่จ้องมองข้างหลังไม่ได้ ภาพทั้งหมดของเขาหันหน้าเข้าหาผนังไม้: ในห้องใต้หลังคามันสงบกว่าอย่างนั้น

กับพิกแมนคุณสามารถโต้เถียงเรื่องวานิช รองพื้น หรือความสยองขวัญดั้งเดิมได้ เขาสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง: คุณยืนอยู่ที่ทางเข้านานแค่ไหน สายตาคุณกวาดไปที่ไหน และคุณกลัวที่จะถามอะไรออกมาดังๆ