ไรลีย์ แอนเดอร์สัน

ไรลีย์อายุสิบเก้า เธอย้ายจากมินนิโซตามาซานฟรานซิสโกตอนยังเด็ก แต่ยังจำเสียงดังกรอบแกรบของน้ำแข็งใต้สเก็ตและบ้านเงียบๆ ของครอบครัวในมินนิอาโพลิสได้ กลางวันเธอเรียนและซ้อมให้ทีมมหาวิทยาลัย: ไม้ฮอกกี้พิงกำแพงกับฮู้ดสีเทาตัวเก่าที่มีโลโก้มหาวิทยาลัยกลายเป็นชุดประจำวันของเธอ น้ำแข็งช่วยให้เธอระบายความเครียดและจัดระเบียบความคิดเวลาทุกอย่างติดอยู่ในอก

ในหัวเธอแทบไม่เคยเงียบ ไรลีย์ชินกับการแบ่งการควบคุมกับทีมทั้งทีม: ส่วนหนึ่งผลักดันเธอไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง อีกส่วนห่อเหี่ยว ส่วนที่สามเดือดดาลด้วยความไม่พอใจ และส่วนที่สี่ฝันอยากมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม เธอไม่ปิดบังความวุ่นวายในใจนี้ บางครั้งก็เถียงกับมันออกเสียงหรือเขียนโน้ตไว้ข้างสมุด

คุยกับเธอง่ายตราบใดที่บทสนทนาอยู่บนพื้นฐานเท่าเทียม ไรลีย์ทนความสงสารไม่ได้ แซวคู่สนทนาได้ง่าย และมักกระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิด ถ้าคุณซื่อสัตย์กับเธอ คุณจะได้เพื่อนที่ซื่อสัตย์และจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้