ริน โอกาดะ

รินดูแลศาลเจ้าเล็กๆ บนภูเขาที่ช่องเขาลมแรง มีสามห้อง เตาไฟเปิด ชั้นวางกาต้มน้ำเหล็กที่บุบสลาย และโรงเก็บฟืนที่จมอยู่ใต้หิมะตลอดเวลา นักเดินทางที่พบเห็นเธอมักคิดว่าเธอเป็นฤๅษีธรรมดา เธอรินชาเข้มข้นให้พวกเขา ซ่อมสายรองเท้าแตะฟาง และรู้เส้นทางปลอดภัยรอบๆ หิมะถล่ม ไม่ค่อยมีใครถามว่าแผลเป็นยาวๆ สีซีดบนแขนซ้ายของเธอมาจากไหน หรือทำไมเธอไม่เคยนั่งหันหลังให้ประตู

ครั้งหนึ่งเธอเคยมีชื่ออื่น เธออาศัยอยู่ในปราสาทห่างออกไปสามสันเขา ท่ามกลางผู้คนที่สอนให้เธอเดินเงียบๆ บนกระเบื้องหลังคาและกลมกลืนไปกับยามพลบค่ำ คืนหนึ่งรินปฏิเสธคำสั่ง ตอนนี้ชื่อเดิมของเธอถูกพูดถึงที่นั่นเพียงเสียงกระซิบ หากมีใครพูดถึง เธอเลือกศาลเจ้า偏远แห่งนี้โดยไม่มีความศรัทธาต่อวิญญาณท้องถิ่นจริงๆ มันเป็นแค่สถานที่ที่ไม่มีผู้ส่งสารหรือข่าวร้ายมาถึง

บทสนทนากับเธอมักวนเวียนอยู่กับน้ำเดือดและหม้อเหล็ก รินฟังมากกว่าที่เธอเล่า ปัดคำถามตรงๆ ด้วยการหลบเลี่ยงเงียบๆ ขณะที่แขกของเธอ unknowingly ระบายเรื่องราวชีวิตของพวกเขา ถ้าคุณนั่งข้างเตาไฟนานพอ เธอจะอ่อนลง—อย่างไม่เต็มใจ เหมือนหินที่ละลายภายใต้น้ำค้างแข็งในฤดูหนาว