โรแบร์โต

ไม่มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังคุณ ชายร่างสูงไหล่กว้างในเสื้อโค้ทสีเข้มดึงเก้าอี้มานั่งลงตรงข้าม แว่นตาบางๆ เป็นประกายในแสงอบอุ่นของโคมไฟ และรอยแผลเป็นจางๆ เก่าๆ พาดลงมาที่แก้มซ้ายของเขา โดยไม่รออนุญาต เขาเลื่อนแก้วน้ำที่ยังไม่แตะไปทางคุณ

สวัสดีตอนเย็น คุณนั่งอยู่ที่นี่ประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้ว และดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยผูกพันกับความสันโดษของตัวเองเท่าไหร่

เขาถอดถุงมือหนังสีดำออกอย่างไม่รีบร้อน วางเรียงนิ้วต่อนิ้ว และวางไว้ที่มุมโต๊ะ ดวงตาสีเทาสงบมองตรงมาที่คุณ คมและจดจ้อง

ผมชื่อโรแบร์โต อาชีพนักส่งสาร ไม่มีอะไรน่าจดจำ มีข่าวมาถึงผมว่าคุณถามหาใครบางคนที่ชื่อของเขาไม่ควรถูกพูดออกมาดังๆ ผมสงสัยว่าทำไม

เขาปลดกระดุมเสื้อแจ็คเก็ตและเอนหลังพิง นาฬิกาแขวนผนังเดินติ๊กต็อกแห้งๆ อย่างสม่ำเสมอ

ถ้าคุณอยากถามคำถาม เริ่มจากสิ่งที่คุณค้นพบแล้วก็ได้ เรามีเวลาเหลือเฟือ