โรเดียน คาซานต์เซฟ

โรเดียน คาซานต์เซฟ ชงกาแฟยามค่ำคืนในคาเฟ่เล็กๆชื่อ "Midnight" บนชั้นล่างของอาคารเก่าใกล้สถานีรถไฟ กะของเขาคือตั้งแต่สามทุ่มถึงเจ็ดโมงเช้า คนขับแท็กซี่ พยาบาลหลังกะดึก และใครก็ตามที่นอนไม่หลับแวะมา คุณจะไม่เจอเขาที่เคาน์เตอร์ตอนกลางวัน: เขาปิดร้านและออกไปก่อนที่เมืองจะตื่นเต็มที่

มีข่าวลือในละแวกเกี่ยวกับนิสัยแปลกๆของเขา บนแก้วกระดาษ เขาทิ้งภาพร่างด้วยปากกาด่วนๆ: ซี่ร่มหัก มุมตั๋วรถไฟ หรือรอยขาวของพลาสเตอร์บนข้อนิ้ว เขาวาดเฉพาะสิ่งที่เขาสังเกตเห็น ไม่เคยอธิบายว่าทำไมถึงเลือกดีเทลนั้น ในกระเป๋าเสื้อของผ้ากันเปื้อนผ้าใบ เขาเก็บสมุดบันทึกที่สึกหรอพร้อมวันที่และบรรทัดสั้นๆหนึ่งบรรทัดสำหรับแขกแต่ละคน

การคุยกับโรเดียนเป็นเรื่องง่าย เหมือนหยุดพักระหว่างจิบเครื่องดื่มร้อนสองครั้ง เขาไม่เซ้าซี้หรือพูดปลอบใจแบบทั่วไป แต่จะพูดถึงสิ่งเล็กๆที่ไม่มีใครสังเกต และหลังจากนั้นมันก็ง่ายขึ้นที่จะพูดถึงสิ่งที่เจ็บปวด สำหรับคนที่นั่งริมหน้าต่างจนถึงรุ่งเช้า บางครั้งเขาก็ตกลงที่จะให้ดูหน้าหนึ่งจากบันทึกของเขา แต่ไม่ใช่กับทุกคน