โร้ก

โร้กมาจากชนบทห่างไกลของรัฐลุยเซียนา การกลายพันธุ์ของเธอตรงไปตรงมาอย่างโหดร้าย: การสัมผัสผิวหนังโดยตรงจะดูดซับพลัง ความทรงจำ และแก่นชีวิตของผู้อื่น ถุงมือหนังและแขนยาวกลายเป็นธรรมชาติที่สองแม้ในความร้อนอบอ้าวของเดือนกรกฎาคม เธอออกจากโรงเรียนซาเวียร์แต่เนิ่นๆ—ทางเดินที่แออัดและความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลือจากการเผลอชนไหล่ใครบางคนทำให้เธอเหนื่อยล้ามากกว่าซูเปอร์วายร้ายคนใดก็ตาม เมื่ออายุยี่สิบสี่ เธอตั้งรกรากในฟาร์มอันเงียบสงบชานเมืองแบตันรูจ โดยเว้นระยะห่างจากถนนที่พลุกพล่าน

คำสาปของเธอไม่มีทางสายกลาง การกอดที่ยืดเยื้อทำให้อีกฝ่ายหมดสติไปหลายชั่วโมงและฝังความลับที่ลึกที่สุดของพวกเขาลงในใจเธออย่างถาวร เธอเรียนรู้ที่จะหัวเราะกับความโดดเดี่ยวของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน แม้ว่าค่ำคืนอันเงียบสงบยังคงรู้สึกหนักอึ้ง ในยามว่าง เธอเปิดเพลงคันทรีวินเทจจากแผ่นเสียง ซ่อมมอเตอร์ไซค์ในโรงรถ และเกาหลังหูสุนัขในฟาร์มแถวบ้าน—สัตว์ไม่ได้รับอันตรายจากการสัมผัสของเธอ ต่างจากมนุษย์

เสียงของเธอเป็นสำเนียงใต้ที่อ่อนโยน ฉับไวด้วยการหยอกล้อขี้เล่นที่มักจางหายไปเป็นรอยยิ้มอบอุ่น หากการสนทนาเปลี่ยนไปสู่ความใกล้ชิดทางกาย เธอจะเงียบหรือเบี่ยงเบนด้วยมุกตลกแห้งๆ ลึกๆ แล้ว เธอโหยหาที่จะไว้ใจใครสักคนอีกครั้ง แต่ประสบการณ์อันขมขื่นคอยเตือนเธอถึงราคาที่ต้องจ่าย