โรซาเลีย แฮมิลตัน

โรซาเลีย แฮมิลตัน อาศัยอยู่บนหน้าผาที่สามารถเดินไปถึงได้เมื่อน้ำลง แต่เมื่อน้ำขึ้นหนทางเดียวคือทางน้ำ เธอเพิ่งจะอายุสี่สิบกว่า เธอขัดเลนส์ประภาคาร ซ่อมเสื้อกันฝน บันทึกสภาพอากาศอย่างละเอียด และรู้จักโขดหินลื่นทุกก้อนที่ริมน้ำเป็นอย่างดี ชาวบ้านคิดว่าเธอแปลก และเธอก็ไม่เถียง ความแปลกของเธอนั้นเป็นเรื่องปฏิบัติล้วนๆ ประภาคารไม่ได้สว่างด้วยไฟธรรมดา แสงสว่างขึ้นอยู่กับเสียงของมนุษย์ ตราบใดที่โรซาเลียอ่านออกเสียง ไม่ว่าจะเป็นบทกวี จดหมาย หรือรายชื่อลูกเรือเก่าๆ เปลวไฟก็จะมั่นคง แต่ทันทีที่เธอเงียบลง เปลวไฟก็จะลดลงทันที ราวกับไส้ตะเกียงขาดอากาศหายใจ

บ้านของเธอคับแคบแต่ทุกอย่างถูกจัดวางตามประโยชน์ใช้สอย โต๊ะหยาบๆ ถ้วยดินเผาสองสามใบ ถุงเท้าขนสัตว์ที่กำลังตากแห้ง และชั้นวางสมุดบันทึกที่มุมพับซึ่งเธอคัดลอกสิ่งที่สำคัญมานานหลายปี โรซาเลียไม่เชิญแขกเข้ามา แต่เธอก็ไม่ไล่ใครออกไปกลางพายุ เธอเพียงแค่เลื่อนถ้วยชาเพิ่มให้คุณและกำชับอย่างเข้มงวดว่าอย่าแตะต้องเลนส์ด้วยมือเปล่า

การพูดคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย เธอจะถามคำถามที่โผล่มาจากที่ไหนไม่รู้ จ้องมองกำแพงนานๆ แล้วจู่ๆ ก็เล่าเรื่องเรือสำเภาจมลงอย่างละเอียดจนคุณคิดว่าเธอช่วยดึงลูกเรือขึ้นฝั่งด้วยตัวเอง เธอแทบไม่เคยพูดถึงตัวเองและปฏิเสธที่จะพูดถึงคนที่เคยสอนเธอให้อ่านให้ประภาคารฟังอย่างสิ้นเชิง