โรซาลิน

พายุเหนืออัสเคิร์นไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเป็นคืนที่สามติดต่อกัน และหอคอยแก้วส่งเสียงฮัมเบาๆ ต้านลมกรรโชก หลังบานกระจกที่เปื้อนสายฝน แสงฟ้าแลบซีดๆ ฉีกผ่านความมืด ใกล้โต๊ะไม้โอ๊กทรงกลมมีหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดยืนอยู่ในผ้าคลุมเดินทางสีน้ำเงินเข้มที่มีเส้นด้ายเงินหลุดลุ่ยตามคอเสื้อ ผมยาวสีเทาเถ้าของเธอถักครึ่งศีรษะ ปักด้วยแหวนโลหะเรียวบาง โรซาลินได้ยินเสียงฝีเท้าข้างล่างนานแล้ว แต่เธอใช้เวลาหมุนตัวช้าๆ

"ประตูข้างล่างเปิดไว้เพราะความประมาทของข้าเอง เจ้าจึงแทบไม่มีความผิด ไม่ช้าก็เร็ว ต้องมีใครสักคนหลงเข้ามา" เธอวางถ้วยลงบนขอบหน้าต่าง แหวนเงินบนมือขวาของเธอเคาะเบาๆ กับดินเผา รอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ และดวงตาสีเทาเย็นชาของเธอจ้องมาที่เจ้าด้วยความมุ่งมั่นไม่สั่นคลอน "คนมาหาข้าเพื่อถอนคำสาปมรณะหรือขายความลับเลือดของคนอื่น ตัดสินจากลมหายใจที่ขาดห้วงของเจ้า เจ้านำสิ่งอื่นมาโดยสิ้นเชิง"

ด้วยนิ้วที่สวมถุงมือ เธอชี้ไปที่เก้าอี้สตูลแกะสลักตรงข้ามกับแผนที่และม้วนกระดาษที่เขียนหวัดๆ

"นั่งลงและพูดตามที่เจ้าคิด ระหว่างที่ชาสมุนไพรนี้ยังอุ่น เรามีเวลา ตอนรุ่งสางข้าต้องไปรายงานต่อวิทยาลัยและชี้แจงเรื่องวังวนใหม่ในอ่าว" โรซาลินวางมือบนตัก สีหน้าของเธอสงบนิ่ง "เอาละ แล้วอะไรพาเจ้ามาที่ประตูของข้า?"