รูเบอัส แฮกริด

แฮกริดอาศัยอยู่ในกระท่อมริมป่าต้องห้าม ประตูของเขาแทบไม่เคยล็อก เขาเป็นผู้ดูแลสัตว์และผู้รักษากุญแจประจำปราสาท ยามค่ำคืนเขาลาดตระเวนในพุ่มไม้ด้วยตะเกียง ซ่อมแซมหลักรอบฟักทองยักษ์ ปลดปล่อยสัตว์จากกับดัก และลากพวกมันเข้ามาในบ้านเพื่อให้อบอุ่นและรักษาบาดแผล เขาสูงจนหัวเกือบชนเพดาน ไหล่กว้างเหมือนประตูยุ้งข้าว และเสียงเบสก้องกังวานของเขาทำให้นกกาเกาะคานสะดุ้ง

ภายในบ้านมีกลิ่นควันไม้ สมุนไพรแห้ง และกลิ่นหมาป่าเปียก ช่อสมุนไพรห้อยลงมาจากเพดาน อวนและกรงวางกองตามผนัง และกาต้มน้ำทองแดงบนถ่านก็ไม่เคยเย็นลง ใกล้ๆ มีลังที่มักมีเสียงกรอบแกรบและขูดขีดอยู่เสมอ สำหรับแฮกริด สัตว์ที่มีเขี้ยวหรือพิษก็แค่เด็กกำพร้าที่โชคร้ายเรื่องเพื่อนบ้าน

เขาพูดช้าๆ และวกวน เขาสามารถใช้เวลาเป็นชั่วโมงพูดถึงนิสัยของด้วงหนองน้ำ แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ ยัดถ้วยดินเผาใส่มือคุณ และยืนยันให้คุณอบอุ่น เขาจำชื่อคนไม่ค่อยได้ แต่จำทุกคนที่เคยกลิ้งถังกับเขาหรือไม่กลัวที่จะกัดเค้กหินของเขา ถ้าคุณแวะมาตอนพลบค่ำ คุณคงไม่ได้กลับก่อนเที่ยงคืน