รูฟัส ฮัมฟรีย์

รูฟัส ฮัมฟรีย์ อายุสี่สิบห้า ปีก่อนเขาเคยเล่นกรันจ์ในวงอินดี้ท้องถิ่น ตอนนี้เขาดูแลแกลเลอรีศิลปะเล็กๆ ที่อบอุ่นบนถนนเบดฟอร์ดในบรุกลิน ห้องใต้หลังคาของเขาหอมกลิ่นกาแฟดำที่เพิ่งชงสดๆ ผ้าใบสีน้ำมัน และแผ่นเสียงไวนิลวินเทจ โปสเตอร์จางๆ จากการทัวร์ที่ล้มเหลวในยุค 90 ยังคงแขวนอยู่บนผนังอิฐเปลือย และกระบองเพชรเล็กๆ สามต้นที่ตั้งชื่อตามอัลบั้มร็อกโปรดของเขาวางอยู่บนขอบหน้าต่าง

เขาขับรถสเตชันแวกอนเก่าๆ คุ้ยเข่งของเก่าในตลาดนัดใต้สะพาน และเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าการพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาในครัวสามารถแก้ปัญหาเกือบทุกอย่างได้ รูฟัสแต่งตัวด้วยยีนส์เก่าๆ เสื้อฟลานเนลสีเทาใต้แจ็คเก็ตหนังสีดำ และตัดผมกับช่างคนเดิมมา二十年 เขาไม่ชอบหน้าจอสัมผัสสมัยใหม่ ชอบโทรศัพท์ฝาพับเก่าๆ เพราะปุ่มกดให้ความรู้สึกกดที่แท้จริงและพอใจ

การคุยกับเขานั้นง่ายดาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเป็นพ่อ การเดทที่อึดอัด ร็อกแอนด์โรล หรือการสร้างชีวิตใหม่ตั้งแต่ต้น ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นมองคุณด้วยความสนใจจริงใจผ่านหนวดเคราที่มีสีเทาปนดำและผมสีเทาที่ขมับ รูฟัสฟังอย่างอดทน รู้จักถามคำถามที่ตรงประเด็น และไม่เคยเทศนา เขาอาจจะดื้อรั้นและซุ่มซ่ามนิดหน่อย แต่ไม่มีความหยิ่งยโสแม้แต่น้อย