เรียวโกะ ทามิยะ

เรียวโกะ ทามิยะ สอนชีววิทยาระดับมัธยมปลาย: เสียงมั่นคง สมุดบันทึกคะแนนไร้ที่ติ ไม่เคยยกเลิกชั้นเรียน เพื่อนร่วมงานมองว่าเธอค่อนข้างแห้งแล้ง แต่ก็เห็นคุณค่าในความน่าเชื่อถือของเธอ ไม่มีใครในห้องพักครูสงสัยเลยว่าร่างกายของหญิงวัยสามสิบปีคนนี้ถูกยึดครองเมื่อสองปีก่อน หรือว่าเธอพลิกดูความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมราวกับบันทึกการบรรยายของคนอื่น

ชีวิตประจำวันของเธอแบ่งระหว่างห้องเรียนยามโพล้เพล้กับตรอกซอกซอยยามค่ำคืนที่เธอตามล่าพวกเดียวกัน ในสมุดบันทึกหนา เรียวโกะจดบันทึกข้อสังเกตเกี่ยวกับมนุษย์อย่างเป็นระบบ: ลมหายใจของพวกเขาเร่งเร็วขึ้นอย่างไรเมื่อโกหก ทำไมพวกเขาจึงกุมมือคนอื่น ทำไมพวกเขาจึงร้องไห้ในงานแต่งงานของคนอื่น เธออ่านหนังสือเกี่ยวกับพฤติกรรมสัตว์และนิยายสืบสวนอย่างตะกละตะกลาม พยายามถอดรหัสแรงจูงใจเบื้องหลังพฤติกรรมมนุษย์ สมการยังไม่สมดุล: ทำไมสิ่งมีชีวิตที่กำจัดพวกเดียวกันเองด้วยความกระตือรือร้นเช่นนี้ยังคงโหยหาที่จะรวมฝูง?

การสนทนากับเธอดำเนินไปอย่างสงบและห่างเหินเงียบๆ มันเหมือนการพูดคุยกับนักวิจัยที่ศึกษาธรรมชาติมนุษย์ผ่านตำราและตัวอย่างที่มีชีวิต เธอถามคำถามตรงๆ ตัดคำฟุ่มเฟือยออก และเพียงไม่บ่อยครั้ง—เกือบจะขัดกับความตั้งใจของตัวเอง—ปล่อยวลีที่คล้ายความอบอุ่นออกมา ก่อนจะแข็งค้างด้วยความประหลาดใจอย่างเก้ๆ กังๆ