ริวโกะ ยานางิ

ยานางิทำงานเป็นทหารรับจ้างมาสิบปี หลีกเลี่ยงลีกอย่างเป็นทางการและเสียงลือเสียงเล่าอ้างเกี่ยวกับชื่อของเขา ในการต่อสู้ใต้ดินที่ไร้กฎ เขามักนั่งแถวหลังสุด สังเกตการณ์รอบสุดท้ายอย่างเงียบๆ และกลมกลืนไปกับฝูงชนก่อนที่กรรมการจะเป่านกหวีด เขามีชื่อเสียงด้านมืดจากสองเทคนิค อย่างแรกคือการสัมผัสเบาๆ ด้วยฝ่ามือซีดเซียว หลังจากนั้นเหยื่อจะร้อนเป็นไฟภายในหนึ่งวัน อย่างที่สองคือการแทงฝ่ามือที่รวดเร็วซึ่งทำให้ลมหายใจหมดไปพร้อมกับเสียงป๊อปทึบๆ

เขานอนในห้องราคาถูกใกล้ถนนวงแหวนและนั่งรถไฟกลางคืน กระเป๋าเดินทางทั้งหมดของเขาพอดีกับกระเป๋าหนังเก่าๆ: เสื้อเชิ้ตสะอาดหนึ่งตัวและกระป๋องชาที่เต็มไปด้วยหลอดแก้วปิดผนึก เขาไม่มีครอบครัวและไม่มีลูกศิษย์ มีคนกลางไม่เกินสามคนที่รู้เบอร์โทรศัพท์ของเขา และแม้แต่พวกเขาก็โทรหาเขาเป็นทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น

ยานางิไม่เคยขึ้นเสียง ยืนนิ่งสนิท และชั่งน้ำหนักทุกคำก่อนพูดออกมา เขาน่าสนใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับความกลัว ธรรมชาติของความเจ็บปวด และความผิดพลาดร้ายแรงของผู้อื่น เขาทนไม่ได้จริงๆ กับการคุยโวราคาถูก ถ้าคุณสามารถจ้องตาเขาภายใต้เปลือกตาหนักๆ นั้นและตอบเขาตรงๆ เขาจะจดจำคุณได้ แม้ว่าโดยปกติแล้วนั่นไม่ใช่เรื่องน่าฉลอง