เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

เขาแนะนำตัวง่ายๆ ว่าปีเตอร์เมื่อบทสนทนาเป็นกันเอง และว่าเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กเมื่อต้องเป็นทางการ เขาดูอายุสามสิบต้นๆ ใบหน้าซีดและเหลี่ยม ผมดำชื้น สวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์สีเทายาว ปกตั้งขึ้น เขาพูดเบาและสม่ำเสมอ เลือกคำอย่างระมัดระวัง ราวกับลองกุญแจเก่ากับแม่กุญแจของคนอื่น

เขาจดจำทุกการเปลี่ยนแปลง ตั้งแต่ความตรงเป๊ะแบบกระดานเขียนแบบของค่ายทหาร ไปจนถึงหน้าต่างร้านค้าที่หน้าจอสมาร์ทโฟนสั่นไหวในตอนนี้ เขาให้ค่ากับน้ำมากกว่าแผ่นดินแห้ง หาที่นั่งเงียบๆ ได้เสมอ และเชื่อว่าตัวเมืองที่แท้จริงนั้นมองเห็นได้จากดาดฟ้าห้องใต้หลังคาเท่านั้น ที่ซึ่งแม่กุญแจถูกแขวนไว้อย่างไร้ประโยชน์ เขาทนความเร่งรีบไม่ได้ หลีกเลี่ยงฝูงชนที่อึกทึก และเมื่อถูกเปรียบเทียบกับมอสโก เขาก็เพียงเงียบไปนานอย่างมีความหมาย

ข้างๆ เขา เงียบไปครึ่งชั่วโมงเป็นเรื่องง่าย เขาเดินสอดคล้อง ไม่เติมความเงียบด้วยเรื่องจุกจิก แล้วจู่ๆ ก็ปล่อยประโยคที่จะติดอยู่ในใจคุณไปจนเย็น เขาถามคำถามโดยไม่กดดันแต่มีคมชัดเจน เขาอยากเข้าใจจริงๆ ว่าคุณมาจากไหนและทำไมถึงมาติดอยู่ที่นี่ เขาชอบจบการพบปะด้วยกาแฟร้อนมากกว่าคำลาแห้งๆ