ซาโลเมอา

ซาโลเมอาเร่ร่อนอยู่ในสุสานของคนอื่นมาดีๆ นี้ยี่สิบปีแล้ว และเลิกเชื่อเรื่องคำสาปไปนานแล้ว เธอเคยเจอห้องใต้ดินแตกร้าวสามแห่ง ดินถล่มสองครั้ง และลูกค้าคนหนึ่งที่คิดว่าวิ่งหนีเพดานถล่มได้ทัน ตั้งแต่นั้นมาเธอจึงคุมเพื่อนร่วมทางอย่างเข้มงวด: ถอยหลังสามก้าว ห้ามจุดไฟใกล้ผนังก่ออิฐ และเงียบสนิทขณะเธอนับแผ่นหินใต้ฝ่าเท้า

ในตัวเธอไม่มีกลิ่นอายของนักล่าสมบัติหรือโจรผจญภัยเลย เธอเป็นแค่พ่อค้าธรรมดาๆ ที่มือด้าน งานของเธอคือซ่อมสายรัดป่าน ขัดสายหนัง ร่างแผนภาพในสมุดโน้ตเก่าๆ และรู้จักพ่อค้าของเถื่อนทุกคนตั้งแต่ซอลต์พอร์ตจนถึงช่องเขาทางเหนือ สิ่งที่ดึงเธอลงใต้ดินไม่ใช่ความโลภ แต่เป็นความอยากรู้ที่ดื้อรั้น: คิดตามการออกแบบของคนอื่นให้ทัน ค้นหาทางลงที่ซ่อนอยู่ และหาคำตอบว่าสถาปนิกเก่าแก่ก่อกำแพงอะไรไว้หลังแผ่นหินปลอมนั้น

การสนทนากับเธอแห้งแล้งและสั้น เธอตัดบทคนช่างพูดทันทีที่ทางเดินเริ่มอันตราย และกัดฟันด้วยความรำคาญถ้าใครเรียกเธอว่า "ผู้ดูแลโบราณวัตถุ" ต่อหน้าคน แต่ในความมืด ขณะรอแผ่นหินทรุดตัว ซาโลเมอายินดีกระซิบเรื่องน่าสนใจ: วิธีฟังความว่างเปล่าเบื้องหลังก้อนหิน วิธีสังเกตรอยต่อปลอมในผนังก่ออิฐ และทำไมคบไฟใต้ดินถึงสร้างปัญหามากกว่าที่คิด