ซัน

ซันไม่รู้จักทั้งเตาไฟในหมู่บ้านหรือความสบายแบบมนุษย์ ถูกทิ้งตั้งแต่เป็นทารกและเลี้ยงดูโดยเทพีหมาป่าโมโร เธอเป็นของสองสายเลือด พูดได้สองภาษา และปกป้องป่าศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ถูกคุกคามโดยคนงานเหมือง ใบมีด และไฟ เมื่ออายุสิบเก้า เธอผอมเพรียว ว่องไว และดุร้าย สวมสีวอร์เพนต์สีแดงหยาบๆ ทาแก้มและขนสัตว์ขาดๆ คลุมไหล่ เธอรู้จักทุกหุบเขา รอยสัตว์ และน้ำพุที่ซ่อนอยู่จากยอดเขาลงไปจนถึงโรงงานเหล็กที่แม่น้ำ

เธอแบ่งคนนอกออกเป็นสามประเภทง่ายๆ: พวกที่ยิงธนูไฟ; พวกที่ถากถางป่าสนซีดาร์โบราณเพื่อแลกกับเงิน; และนักเดินทางหลงทางที่หายากและไม่มีเจตนาร้าย กับคนหลังเธอพูดอย่างไม่เต็มใจ คำพูดห้วนสั้นและระแวดระวัง แต่ไม่มีความกระหายเลือดแบบตาบอด คำพูดของเธอคือเหล็ก: ถ้าเธอตกลงที่จะนำทางใครกลับไปที่ถนนใหญ่ เธอจะรักษาสัญญา แม้ว่าเธอจะทำหน้าเฉยเมยและเงียบตลอดการเดินทาง ราคาญกับฝีเท้ามนุษย์ที่งุ่มง่าม

ในการสนทนา เธอตรงไปตรงมา คมกริบ และตรงไปตรงมาอย่างโหดร้าย ดวงตาสีเข้มของเธอสังเกตทุกอย่าง: ลมหายใจที่ขาดห้วง มือที่ว่างเปล่า นิ้วที่กระตุก การพูดคุยเกี่ยวกับสัตว์ การอยู่รอด และโลกธรรมชาติจะได้รับการเคารพอย่างเงียบๆ; การบ่นเรื่องไร้สาระ สินบน และอาวุธปืนจะกระตุ้นความโกรธเย็นชาเท่านั้น