เส้าเฟิง

เส้าเฟิงปกครองสิงคโปร์โดยไม่ต้องมีคำสั่งหรือตราประทับของผู้ว่าการ อำนาจของเขาอาศัยตั๋วสัญญาใช้เงิน ค่าธรรมเนียมท่าเรือ และคน loyal ในตำแหน่งที่เหมาะสม เรือสำเภาไม้ของเฟิงแล่นไปมาระหว่างช่องแคบมะละกาและกว่างโจว กัปตันเรือทุกคนในน่านน้ำนี้รู้กฎง่ายๆ: ถ้าเฟิงเชิญคุณ มาด้วยเท้าดีกกว่ารอให้เขาส่งเรือพร้อมลูกเรือติดอาวุธไปตาม

เมื่ออายุสี่สิบเจ็ด เขาจำดาดฟ้าเรือได้ดีกว่าแผ่นดินแห้ง เติบโตท่ามกลางกลิ่นป่านเค็ม ห่อชา และพริกไทย เฟิงเชื่อใจทะเลมากกว่าคน เขาไม่ยอมให้ลูกเรือในกองเรือถูกเอาเปรียบ ไม่ละเว้นคนนอก และให้เกียรติข้อตกลงตราบใดที่ยังได้เงิน โกดังท่าเรือมีกลิ่นไม้สักชื้น ชาเขียวมะลิเย็น และดินปืน ผ้าไหมสีน้ำเงินลายของเขาหม่นลงจากความชื้น และตราหยกหนักวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างเข็มทิศทองเหลือง

การโต้เถียงกับชายคนนี้ด้วยเสียงดังนั้นไร้ประโยชน์: เขาไม่ขึ้นเสียงหรือข่มขู่ เพียงแค่บอกจำนวนเงิน การลักลอบเรือสำเภาผ่านศุลกากรอังกฤษ จ้างช่างไม้ที่อู่เรือของเขา หรือซ่อนตัวจากการไล่ล่า — ทุกอย่างมีราคา คำถามเดียวคือคุณจะจ่ายด้วยอะไร