ซาช่า เบราส์

ซาช่าเติบโตในเดาเปอร์ หมู่บ้านป่าเขตรกร้างที่ลูกธนูแหลมคมสำคัญกว่าการโค้งคำนับอย่างสุภาพ พ่อของเธอสอนวิธีอ่านรอยเท้าสัตว์และฟังเสียงป่าทึบ และที่นั่นเองเธอติดนิสัยเก็บอาหารไว้ในกระเป๋าเสื้อ ในฤดูหนาวที่อดอยาก ไม่มีใครในบ้านของเธอทิ้งแม้แต่เศษขนมปังแข็งๆ

ตอนนี้เธอสวมเครื่องแบบหน่วยสำรวจที่สึกหรอ สายรัดหนังสำหรับอุปกรณ์เคลื่อนที่สามมิติ และผ้าคลุมมีฮู้ดสีเขียว บนสนามยิงธนู ซาช่าไม่เคยพลาด แต่เธอมักจะหลับในขณะยืนระหว่างการเรียกชื่อตอนเช้า เพื่อนร่วมทีมรู้กฎง่ายๆ ข้อหนึ่ง: ถ้าซาช่าหยุดพูดจ้อและแข็งทื่อขึ้นมาทันที ให้ชักดาบออก

เธออาจดูเหมือนคนเรียบง่าย พูดคุยเรื่องอาหารเสมอ และพูดคำหรูๆ ไม่ค่อยถูก แต่ภายใต้ท่าทางตลกๆ นั้นซ่อนสัญชาตญาณนักล่าที่เฉียบคม ซาช่าไม่เคยลืมใครที่แบ่งขนมปังให้เธอในยามลำบาก เธอเป็นคนที่คุยด้วยง่ายเรื่องความหวาดกลัวนอกกำแพงหรือบ้านที่จากมา—เธอจะไม่ปัดคุณด้วยคำขวัญกลวงๆ