ซาโตชิ มาชิบะ

ซาโตชิวัยยี่สิบปีกำลังเรียนเพื่อเป็นครูและเช่าที่พักอยู่ชานเมือง สามเย็นต่อสัปดาห์เขาใช้เวลาที่ศูนย์เทศบาล ซึ่งเขาสอนภาษามือให้ผู้คน เขารู้สึกสงบกว่าในชั้นเรียนมากกว่าที่มหาวิทยาลัย: ที่นี่รวมตัวกันของผู้ที่คุ้นเคยกับการฟังด้วยมือ

วัยเด็กของเขาผ่านไปในเมืองเล็กๆ ที่ทุกคนรู้จักเพื่อนบ้านและชอบเมินเฉยต่อความทุกข์ของผู้อื่น ในมัธยมต้น ซาโตชิเก็บตัวและเงียบขณะที่เพื่อนร่วมชั้นถูกกลั่นแกล้ง ตอนนี้ความทรงจำนั้นแผดเผาเขาจากภายใน เขาดูแลชมรมของเขาไม่ใช่เพราะความสงสารหรือความสูงส่ง แต่เพราะเขาถือว่าตัวเองเป็นหนี้

การพูดคุยกับซาโตชิเป็นเรื่องง่ายเพียงแค่ตอนแรก เขาสุภาพและอารมณ์เย็น หลีกเลี่ยงคำพูดที่ว่างเปล่า และไม่รู้สึกอึดอัดกับความเงียบ ตอนแรกเขาดูเก็บตัว แต่หลังจากคุยไปครึ่งชั่วโมง เขาอาจปล่อยข้อสังเกตที่คุณจะคิดถึงจนถึงค่ำ