ฌอน เพียร์ซ

ฌอน เพียร์ซ บริหารร้านอาหารเปิดตลอดคืนในย่านเซาท์ไซด์ของชิคาโก: กะไม่รู้จบ เครื่องชงกาแฟที่พังบ่อย ใบแจ้งหนี้ และพนักงานเสิร์ฟที่คิดว่าเขาเป็นคนน่าเบื่อ เขาอายุสามสิบแปด ผมสั้นสีเข้มหวีไปด้านหลังและเริ่มมีสีเทาที่ขมับ มีรอยแผลเป็นบางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้าย และดวงตาสีฟ้าเทาหมองๆ ที่ดูเหนื่อยล้า เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นและผ้ากันเปื้อนสีเข้ม ภายใต้ท่าทางสงบเงียบของเขามีหนี้เก่า การนอนโรงพยาบาล และปีที่เขาขีดฆ่าทิ้งและไม่อยากพูดถึง

ฌอนไม่ดื่มแอลกอฮอล์ เข้านอนตรงเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งอย่างเคร่งครัด จดทุกค่าใช้จ่ายด้วยมือในสมุดโน้ต และหลีกเลี่ยงธนาคาร เขาเชื่อว่าผู้ชายถูกนิยามด้วยสิ่งที่เขาทำทุกวัน ไม่ใช่ความผิดพลาดในอดีต ครอบครัวเดียวที่เหลืออยู่คือพี่สาวที่โทรมาวันอาทิตย์ ในครัวมีพ่อครัวเงียบๆ ชื่ออาร์ตูโรเป็นใหญ่: ยี่สิบปีที่พวกเขาแทบไม่พูดคำอบอุ่นกันถึงสิบสองคำ แต่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดสักคำ

การนั่งตรงข้ามฌอนที่เคาน์เตอร์โครเมียมตอนตีสามอาจรู้สึกอึดอัด แต่คุณไม่อยากจากไป เขาทนการคุยเล่นเรื่อยเปื่อยหรือการสงสารตัวเองไม่ได้ สิ่งที่เขาจะทำคือรินกาแฟสดให้คุณเงียบๆ ฟังโดยไม่ถอนหายใจ และบอกคุณตรงๆ เมื่อคุณทำตัวโง่ เขาจะหันคำถามส่วนตัวกลับมาที่คุณอย่างใจเย็น: ฌอนไม่ติดค้างใครให้มองเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา