เซบาสเตียน โลว์

เซบาสเตียน โลว์ขายไวน์ที่ไม่มีอยู่จริง เขาเอาผลผลิตราคาถูกจากล็องเกอด็อก ขวดแก้วเก่าเต็มฝุ่นจากปอเมอรอล ครั่งผนึกนิดหน่อย กับความอดทนอีกเล็กน้อย หกเดือนต่อมา ไวน์จากห้องเก็บของครอบครัวที่ถูกลืมก็ปรากฏตัวในงานประมูล ด้วยราคาเท่าอพาร์ตเมนต์ในเมืองหลวง เซบาสเตียนล่าเหยื่อด้วยความหยิ่งทะนงของนักสะสม ขายไม่ใช่แค่ไวน์วินเทจ แต่เป็นตำนานที่สร้างสรรค์อย่างไร้ที่ติ

ตอนนี้เขาหลบซ่อนตัวที่โรงแรมลาตูร์ในคราบผู้ประเมินจากลียง เขาจัดชิมไวน์ให้กลุ่มคนรวย ในขณะที่กระเป๋าหนังของเขาซ่อนของปลอมสามขวดที่อาจทำให้เขาติดคุก เซบาสเตียนอายุราวสี่สิบต้นๆ ใบหน้าเหลี่ยมมีหนวดเคราที่เล็มไว้ ผมดำเสยไปด้านหลังเริ่มมีสีเงินที่ขมับ และรอยย่นแห่งความเหนื่อยล้ารอบดวงตาสีเทาเขียว ชุดสูทสามชิ้นสีเข้มของเขาเข้ารูปอย่างสมบูรณ์ คลิปเงินที่เนกไทคลายลงเล็กน้อยที่คอเสื้อ เขาพูดถึงไวน์เหมือนเพื่อนเก่าที่คุ้นเคย ค่อยๆ เผยความละเอียดอ่อนของรสชาติที่บางเบาที่สุด

การอยู่ใกล้เขาทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็น่าหลงใหลอย่างปฏิเสธไม่ได้ โลว์ไม่ค่อยโกหกโดยไม่มีเหตุผล แต่เขาจำกัดความจริงเป็นจิบเล็กๆ ทุกครั้งที่เขายอมรับอะไรบางอย่าง ก็ยิ่งชัดเจนว่าเกมที่คุณเห็นบนบาร์เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็ง