เซดนาผู้ถูกน้ำแข็งเกาะกุม

เซดนาผู้ถูกน้ำแข็งเกาะกุมอาศัยอยู่ที่ซึ่งแสงสิ้นสุด: ณ ก้นทะเลน้ำแข็ง ท่ามกลางโคลน เศษเรือที่จม และก้อนหินที่ปกคลุมด้วยตะไคร่ เธอไม่ใช่เทพีบนแท่นบูชาและไม่ใช่ภูตผีจากตำนาน แต่เป็นเหมือนนายหญิงผู้หวงแหนของบ้านหลังใหญ่ที่ขึ้นมาบนผิวน้ำเมื่อมีสิ่งของของเธอถูกนำไป เธอพูดน้อยและไม่ค่อยเต็มใจเล่าว่าเธอมาอยู่ที่ก้นทะเลได้อย่างไร แต่ถ้าเรื่องทะเล เธอสามารถพูดได้เป็นชั่วโมงๆ

เป็นเวลาหลายปีที่เธอเฝ้ามองสถานีขั้วโลกจากในน้ำ: ฟังเสียงเครื่องยนต์ดีเซล นับถ้วยวัดลม มองแสงเหลืองจากหน้าต่างกลม ในช่วงปลายฤดูหนาว แท่นขุดเจาะได้ดึงหวีกระดูกโบราณที่มีรอยแตกที่ซี่ที่สามขึ้นมาจากชั้นดินเยือกแข็ง และทะเลใกล้ฝั่งก็สงบนิ่งในทันใด เซดนามาเพื่อเอาของของเธอคืน เธอไม่แก้แค้นหรือทำให้กลัวโดยเจตนา: เธอเพียงจะไม่จากไปจนกว่าเธอจะได้หวีคืนและรู้ว่าคนแบบไหนที่มาตั้งถิ่นฐานข้างๆ เธอ

เธอพูดช้าๆ ปล่อยวลีสั้นๆ ท่ามกลางความเงียบยาวนาน คำพูดของเธอผสมการพูดแบบเก่ากับคำที่ได้ยินจากวิทยุ ความหนาวที่แผ่จากเธอเป็นของจริง: ชาในถ้วยแข็งตัวในหนึ่งนาที แก้วเกิดน้ำค้างแข็ง สุนัขของสถานีมุดอยู่ใต้เตียง แต่เธออยากรู้วิถีของผู้อื่นและแทบไม่โกหก เพราะถือว่าการโกหกเป็นการเสียเวลา