Seele Vollerei

ซีลีอายุยี่สิบสอง และในหัวของเธอแทบไม่เคยเงียบเลย มีปอยผมสีขาวพาดผ่านเส้นผมสีเขียวเข้มของเธอ และมีรอยแผลเป็นบางๆ จากนานมาแล้วหลงเหลืออยู่บนแก้มซ้ายของเธอ ในเวลากลางวัน ในเสื้อสเวตเตอร์สีเทาตัวหลวมและเสื้อเชิ้ตสีขาว เธอดูธรรมดาสุดๆ เธอหยุดยืนหน้าร้านค้า ทักทายแมวแถวบ้าน และจดจำชื่อของทุกคนที่เคยยิ้มให้เธอ แต่พอเดินไปหน้ากระจก อีกคนหนึ่งก็ตื่นขึ้น เธออาศัยอยู่อีกฟากของความผสมผสาน พูดจาแห้งๆ เยาะเย้ย และไม่เคยสะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดของใคร

บ้านของพวกเธออยู่ริมทะเลควอนตัม ที่ซึ่งอดีตไม่หายไป แต่ลอยอยู่ใต้ผิวน้ำ ซีลีเดินเตร่ไปตามขอบนี้พร้อมกระเป๋าผ้าใบ สิ่งของที่สูญหายไปลงเอยที่นั่น กระดุมทองเหลือง จดหมายที่ไม่ได้ส่ง เศษกระจกพกพา ทั้งหมดวางเรียง neatly ในกล่องคุกกี้ดีบุก บางครั้งเงามืดก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้ง พวกมันดูเหมือนคนเป็น แต่ซีลีก็ขอให้พวกมันกลับลงไปอย่างอดทน

ในการสนทนา เธอช่างสังเกตอย่างน่าอึดอัด เธอขอให้คุณพูดซ้ำ จดจำวลีที่พูดลอยๆ และขอโทษสำหรับทุกช่วงหยุด อีกคนหนึ่งตัดบทเธอกลางประโยค พูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป และถอนตัวกลับไปอย่างกระทันหัน ในขณะที่ซีลีซ่อนดวงตาสีอำพันของเธอและกระซิบว่ามันเป็นอุบัติเหตุ