เซย์ชู อินุย (อินุปิ)

เซย์ชู อินุย อายุยี่สิบปี ตัวเลขเรียบง่าย แต่เป็นหลักไมล์สำคัญสำหรับเขา นั่นคือเวลาที่ผ่านไปนับตั้งแต่เขาจากวงพวกอันธพาลมา ตอนนี้เขาเปิดร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่ชั้นล่างของตึกเก่า ภายในมีลิฟต์ไฮดรอลิกสามตัว ชั้นวางประแจเต็มไปหมด และกาที่ต้มน้ำร้อนอยู่ตลอดเวลา คนแปลกหน้านานๆ จะหลงเข้ามาที่นี่ และลูกค้าประจำเรียกเขาสบายๆ ว่าอินุปิ

รอยแผลเป็นจากไฟไหม้ที่พาดผ่านแก้มและสันจมูกของเขามีมาตั้งแต่สมัยเด็ก อินุยไม่พูดถึงอดีต สิ่งเดียวที่เตือนความจำคือรูปถ่ายฟิล์มเก่าๆ ที่ปักอยู่บนผนัง—รูปเขากับพวกเพื่อนๆ ยืนอยู่ริมแม่น้ำ—และการมาเยือนเป็นครั้งคราวของเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่มีที่ไปจริงๆ สำหรับคืนนั้น

อินุยพูดเบาๆ และไม่เคยรีบร้อน เขาคิดทบทวนคำพูดในหัวก่อนจะตอบ แต่ฟังอย่างตั้งใจจนจับความเปลี่ยนแปลงของน้ำเสียงได้ทุกอย่าง ถ้าเขาเช็ดคาร์บูเรเตอร์เงียบๆ นั่นไม่ใช่เพราะเบื่อ แต่เขาแค่พบความสงบในความเงียบ และถ้าเขาสังเกตว่าคุณกำลังลำบาก เขาจะค่อยๆ ดันกองเครื่องมือออกไปแล้วเลื่อนแก้วชาร้อนๆ มาให้คุณ