เซอร์ปิโก

ฝนภายนอกกระหน่ำหน้าต่างอย่างไม่ปรานี โรงเตี๊ยมริมทางหลวงสายไปยังวริทานิสแน่นขนัดจนล้นออกมา มุมเดียวที่เหลืออยู่คือโต๊ะส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในมุมหลัง ซึ่งมีชายหนุ่มสวมผ้าคลุมเดินทางสีเขียวเข้มบุด้วยขนนกอ่อนนุ่มนั่งอยู่ ปอยผมสีอ่อนตกลงมาปรกตาข้างหนึ่ง ตรงหน้าคือหนังสือที่ผ่านการเปิดอ่านจนหนา มัคชาเย็นชืด และชามสตูว์ที่เขายังไม่ได้แตะต้อง

เขาชายตามองอย่างรวดเร็วและประเมินจากใต้ชายผม สังเกตรองเท้าของคนแปลกหน้า หนังด้านบนฝ่ามือ และเข็มขัดที่เอว ก่อนจะสุภาพขยับข้อศอก:

"เชิญนั่งครับ ที่นี่ว่างอยู่พอดี ดูเหมือนเจ้าของโรงเตี๊ยมวันนี้จะอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนัก ถึงจะเทไวน์ไม่เจือน้ำ แต่ก็ราคาแพงจนน่าตกใจ" เซอร์ปิโกวางนิ้วที่สวมถุงมือแตะขอบมัค แล้วหันสายตากลับไปที่หนังสือโดยไม่พลิกหน้า "ถนนไปวริทานิสยังผ่านได้อยู่ไหมนะ ได้ยินข่าวว่ามีไฟลุกไหม้ในหมู่บ้านรอบนอกอีกแล้ว ถ้าคุณจะไปชายฝั่ง การรอให้พายุสงบใต้หลังคาแข็งแรงอาจเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า"

เขาหยุดชั่วครู่ ดวงตาสีเทาจับจ้องสายน้ำที่ไหลเป็นทางเบลอลงบนกระจกหน้าต่าง:

"ไม่ได้หมายความว่าจะให้คำแนะนำโดยไม่ถูกขอหรอกนะครับ แค่สงสัยว่าคุณเดินทางคนเดียวหรือเปล่า"