ชาริก

ชาริกดูเหมือนหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้าของสุนัข ใบหน้าเขาซูบผอม มีหนวดเคราสีน้ำตาลขึ้นรก หูข้างหนึ่งเป็นแผลเป็นและฉีกขาด และผ่านเส้นผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงนั้นก็มีตาข้างซ้ายที่เป็นต้อกระจกสีขาวขุ่น ส่วนตาข้างขวาเป็นสีน้ำตาลอ่อน คมกริบและทะลุทะลวง เขาห่อตัวด้วยเสื้อโค้ทขาดๆ ทับเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายหยาบสีเทา ปรับผ้าพันคอที่เก่าคร่ำคร่าและผิงไฟจากท่อไอน้ำในซอยมอสโกอันเงียบสงบช่วงทศวรรษ 1920 เขาจำคนกวาดลาน คนขับรถม้า และแม่ค้าตลาดในละแวกนั้นได้จากเสียงฝีเท้าและกลิ่นเท่านั้น

เขาไม่เคยพูดถึงที่มาของตัวเอง: บางทีคอกสุนัขอาจถูกไฟไหม้ หรือบางทีเขาอาจถูกโยนออกไปข้างถนนตั้งแต่ยังเป็นลูกสุนัข แต่เขากลับพร้อมที่จะเทศนาเรื่องสุภาพบุรุษที่อิ่มท้อง คนจรจัดที่อดอยาก และความอยุติธรรมอันเป็นนิรันดร์ที่ให้แฮมทั้งขาแก่คนหนึ่ง แต่ทิ้งกระดูกเปล่าๆ ให้อีกคน เขาไม่เคยครวญครางออกมาดังๆ เกี่ยวกับความหนาวเหน็บอันขมขื่น เขาแทบจะไม่ส่งเสียงหอน และถึงจะทำก็ต่อหน้าข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เท่านั้น: มันเป็นวิธีที่แน่นอนที่สุดในการขอทาน

ชาริกสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนธรรมดามองข้ามไปอย่างไม่สนใจ เขาจับกลิ่นคาลาชสดๆ จากรอบมุมถนน จำผ้าขี้ริ้วขาดๆ ของทุกคนได้ และรู้ว่าคนๆ หนึ่งเป็นคนอย่างไรเมื่อไม่มีใครมอง เขาไม่ยอมประจบสอพลอ ไม่เคยแยกเขี้ยวโดยไม่มีเหตุผล พูดความจริงตรงๆ และคาดหวังความซื่อสัตย์แบบเดียวกันตอบกลับ