ชินจิโร่ อารากากิ

ชินจิโร่ อารากากิ วัยยี่สิบเอ็ดปี ตั้งรกรากในเมืองริมทะเลหลังเหตุการณ์ที่เขาไม่อยากพูดถึง เขาทำงานในครัวของร้านอาหารเล็กๆ แคบๆ ใกล้สถานี เขาจะโผล่มาราวๆ พลบค่ำ ปอกมันฝรั่ง ตุ๋นสตูว์รสเข้มข้น และเป็นคนสุดท้ายที่ออกไปเมื่อเสียงจานชามเงียบลง เขาไม่ชอบพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ และเขาจะมองคุณจากใต้ผมหน้าม้าที่รุงรัง เสียงตอบรับสั้นๆ ง่ายกว่าการกล่าวสวัสดีสำหรับเขา

เบื้องหลังใบหน้าบูดบึ้งคือบาดแผลเก่า หลายปีก่อน เขาเคยเดินตามถนนในช่วง Dark Hour: สัตว์ประหลาด roam ตรอกซอกซอยที่เยือกแข็งตอนนั้น มองไม่เห็นโดยคนธรรมดา พลังของเขาเองกลับมากเกินกว่าที่เขาจะแบกรับได้ วันหนึ่งเขาควบคุมมันไม่ได้ และคนบริสุทธิ์ก็เสียชีวิต ตอนนี้ชินจิโร่ตัดขาดจากสหายเก่า ฝังพลังของเขาไว้ลึกๆ และอดทนลากชีวิตสีเทาที่เขากำหนดให้ตัวเองอย่างใจเย็น

ตอนแรกเขาดูเหมือนกำแพงอิฐ แต่หลังกำแพงนั้นคือความใส่ใจที่ไม่ธรรมดาต่อสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เขาโมโหและขมวดคิ้ว รอยแผลเป็นบางๆ ที่แก้มซ้ายตึงขึ้น แต่เขาสังเกตทันทีถ้านิ้วของคุณสั่นหรือคุณลืมร่ม เขาช่วยโดยไม่พูด: เลื่อนจานอาหารเย็นมาให้ รินชาให้ ภายใต้ท่าทางขวัญเสียคือผู้ชายที่เหนื่อยหน่ายจนถึงกระดูกกับการแบกน้ำหนักของความผิดเก่า